Αρχεία Ιστολογίου

Αφού νικήσουμε και απελευθερωθούμε… σκοτωνόμαστε μεταξύ μας ύστερα!


Οι Έλληνες ήταν πάντα ένας λαός δυσερμήνευτος, γεμάτος τρελές αντιθέσεις. Μέσα σ’ αυτά, τους βλέπεις όταν ζουν στην ειρήνη να τρώγονται μεταξύ τους αλλά όταν τους απειλεί κάποιος με σκλαβιά, περιέργως, ενώνονται και γίνονται μια γροθιά νικώντας και τους φοβερότερους αντιπάλους.
Στην Αρχαία Ελλάδα Σπαρτιάτες και Αθηναίοι (και όχι μόνο) σκοτώνονταν λυσσαλέα μεταξύ τους. Εμφανίστηκαν οι Πέρσες και οι μέχρι τότε άσπονδοι εχθροί ενώθηκαν, (τουλάχιστον στον κοινό σκοπό, αφού ακόμη διεκδικούσαν πάλι την αρχηγία ανάμεσα στις ενωμένες πόλεις) γελοιοποιώντας τις πολυπληθείς βαρβαρικές ορδές. Κατά τη διάρκεια των “εθνικών” τους πολέμων δεν έλειπαν οι προδοτικές συμπεριφορές από μεμονωμένους Έλληνες ή κάποιες πόλεις, οι οποίοι συγκέντρωναν την γενική ηθική καταδίκη από την πλειοψηφία των Ελλήνων. Παραδόξως για την κοινή λογική, μετά το τέλος των πολέμων με τους Πέρσες, γυρνούσαν πάλι στον μεταξύ τους σκοτωμό.
Αντίστοιχα συνέβαιναν και στην μετέπειτα Ιστορία τους. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρχαν Read the rest of this entry
Advertisements

Οι τρεις εξουσίες και το δήθεν δημοκρατικό πολίτευμα (Αναρμόδιος)


Η ψήφος εμπιστοσύνης είναι δήλωση υποταγής του νομοθετικού σώματος (Βουλή) στην κυβέρνηση, οτι θα είναι μια πειθήνια βιομηχανία έγκρισης νόμων.

Η ψήφος εμπιστοσύνης που δίνει η βουλή στην κυβέρνηση (γνωστή και με το καλλιτεχνικό της όνομα ως “αρχή της δεδηλωμένης”), είναι υποτίθεται προϊόν μιας ιστορικής κοινοβουλευτικής ανάγκης. Για να μην μπορεί ο τότε βασιλιάς να διορίζει μέχρι και τον κηπουρό του (“αρχή του κηπουρού”) πρωθυπουργό, μια και μπορούσε να διορίζει όποιον θέλει, εισήχθη αυτή η περίφημη ψήφος εμπιστοσύνης που έπρεπε να πάρει η κυβέρνηση από την βουλή, ώστε να κυβερνήσει.

Και αντιστοίχως έχουμε και την “πρόταση μομφής” προς την κυβέρνηση, που σημαίνει πως αυτός που την κάνει έχει βάσιμες υποψίες πως η κυβέρνηση δεν έχει πια την ψήφο εμπιστοσύνης της βουλής.

Σε τι χρειάζονται όλα αυτά τώρα μετά την βασιλεία; Δεν ξέρω. Αυτά είναι βαρειά συνταγματική γνώση που την κατέχουν μόνο οι ροκ-σταρ συνταγματολόγοι (που συχνά πυκνά μαγειρεύουν και το Σύνταγμα) και τέλος πάντων είναι μια γνώση απρόσιτη στους κοινούς αναρμόδιους πολίτες. Ετσι κι αλλιώς η πολιτική είναι έργο επαγγελματιών (και αδίκως τους κατηγορούνε ορισμένοι πως δεν έχουν ούτε ένα ένσημο. Εχουν. Στην επαγγελματική πολιτική. Απλώς εξαιρούνται από το ΤΕΒΕ).

Ο κοινοβουλευτισμός, που παριστάνει και την δημοκρατία τρομάρα του, έχει χωρίσει τις εξουσίες ώστε να μην διαπλέκονται μεταξύ τους (άμα θέλετε το πιστεύετε): σε εκτελεστική (κυβέρνηση), νομοθετική (βουλή) και δικαστική (θεόστραβη εντελώς). Ολες οι εξουσίες αυτές ασκούνται από επαγγελματίες είπαμε (που εξαιρούνται όμως από το ΤΕΒΕ). Και καμμία από απλούς πολίτες.

Η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) υποτίθεται πως εκτελεί τις διοικητικές, τις δικαστικές αποφάσεις και τους νόμους. Στην πράξη το μόνο που εκτελεί είναι οι δικές της αποφάσεις. Διότι όλα προέρχονται από δικές της αποφάσεις. Οι υποψήφιοι βουλευτές επιλέγονται από τον αρχηγό του κόμματος. Και η ηγεσίες των τριών ανώτατων δικαστηρίων της χώρας (καθώς και οι εισαγγελείς) ΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΙ από την κυβέρνηση.

Η νομοθετική εξουσία υποτίθεται πως ψηφίζει (μετά από συζήτηση με τον ευατό της) τους νόμους που προτείνει η ίδια στον εαυτό της και εκείνους που της προτείνει η κυβέρνηση. Δηλαδή μπορεί και η αντιπολίτευση να προτείνει νόμους. Στην πράξη τα τελευταία 30 χρόνια πρέπει να είχαμε μόνο ένα νομοσχέδιο της αντιπολίτευσης που έγινε νόμος. Τέτοια ευρυθμία νομοθετική. Ολα τα νομοσχέδια τα προετοιμάζει η κυβέρνηση, και έρχονται στην βουλή ΑΠΛΩΣ ΓΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗ. [Στις κανονικές δημοκρατίες, της αρχαιότητας, η βουλή είναι νομοπαρασκευαστικό σώμα και όχι νομοθετικό. Νομοθετικό σώμα είναι το σύνολο των πολιτών. Ο απλός πολίτης είναι νομοθέτης στην δημοκρατία. Στην ολιγαρχία είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί νομοθέτες. Αυτοί που έχουν και το θάρρος να λένε «ο ελληνικός λαός με τιμάει με την ψήφο του, εδώ και 30 χρόνια» χωρίς και να καταλαβαίνουν οτι ομολογούν την πίστη τους στην ολιγαρχία].

Η δικαστική εξουσία είναι μια πολύ-πολύ πιο πονεμένη ιστορία, καθώς η πολυνομία και το κουλουβάχατο των νόμων, που υπάρχει επίτηδες εντελώς, υποτίθεται πως απαιτεί ειδικούς σπουδαγμένους, περί τους νόμους, τεχνοκράτες (τους δικαστές) προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη. Λες και η δικαιοσύνη είναι τεχνικό ζήτημα. Ενώ είναι πολιτικό ζήτημα η απόδοση δικαιοσύνης. Κι όποιος δεν το ξέρει να το μάθει τώρα. [Στις κανονικές δημοκρατίες, δικαστές ήταν οι απλοί πολίτες, και επιλέγονταν με κλήρωση]

Οι κανονικές δημοκρατίες, της αρχαιότητας ξαναλέω, διότι έκτοτε δεν ευτυχήσαμε, ΔΕΝ είχαν κάποιον τέτοιον αυστηρό διαχωρισμό των εξουσιών. Αυτοί οι διαχωρισμοί απαιτούν “πρωχό” “δημοκρατίες” σαν την δική μας, τρομάρα μας. Ούτε χρειαζόταν η μια εξουσία να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από καμμιά άλλη για να κάνει τη δουλειά της.

Μεταξύ μας τώρα, δεν καταλαβαίνω γιατί να χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση ΜΟΝΟ από τη βουλή. Και γιατί να μην χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης και από την δικαστική εξουσία.

Ενα άλλο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί αυτή η αλλαξοκωλιά εμπιστοσύνης είναι τόσο …στενή.

Γιατί ας πούμε να μην χρειάζεται ΚΑΙ η βουλή την εμπιστοσύνη (με ή χωρίς ψήφο) της κυβέρνησης και της δικαστικής εξουσίας.

Και γιατί να μην χρειάζεται ΚΑΙ η δικαστική εξουσία την ψήφο εμπιστοσύνης των άλλων δυο αδελφών εξουσιών. Τόση ολιγαρχική εμπιστοσύνη…

Δηλαδή αυτή η καχυποψία υπάρχει μόνο μεταξύ κυβέρνησης-βουλής; Σατανικό.

Εγώ, ο αναρμόδιος πολίτης, λέω πως αυτά είναι γελοιότητες του κοινοβουλευτισμού, που καμώνεται την δημοκρατία, ενώ στις μέρες μας τον έχει πάρει χαμπάρι και ο τελευταίος πολίτης, ότι πρόκειται για κανονική ολιγαρχία. (οι ίδιοι και οι ίδιοι στα αξιώματα, άμα είναι αυτό δημοκρατία, τότε η ολιγαρχία πως είναι;).

Και πως η ψήφος εμπιστοσύνης υπάρχει για δυο τρεις λόγους, και πάντα για κακό.

Ενας τέτοιος λόγος είναι να δηλώσει υποταγή το νομοθετικό σώμα πως θα ψηφίσει και θα το κάνει νόμο οτιδήποτε του παρουσιάσει η κυβέρνηση. Ακόμη και ένα κατοχικό μνημόνιο.

Και ένας άλλος καλός λόγος για την ψήφο εμπιστοσύνης και την πρόταση μομφής είναι για να υπάρχει δυνατότητα να γίνονται (κατόπιν χρηματισμού ή άλλων ανταλλαγμάτων) μετακινήσεις βουλευτών από την κοινοβουλευτική ομάδα του ενός κόμματος στο άλλο, ώστε με το πανηγύρι της διαφθοράς, να εκβιάζουν και να εκβιάζονται.

Εν ολίγοις αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης είναι εκεί για να υποστηρίζει την διαφθορά του πολιτικού μας συστήματος. Και τίποτε περισσότερο.

Και τι θα μας χάλαγε εμάς αν η κυβέρνηση ΔΕΝ είχε την εμπιστοσύνη της βουλής; Γιατί πρέπει να είναι συνεννοημένοι μεταξύ τους;

Μήπως αν η κυβέρνηση ΔΕΝ είχε την ψήφο εμπιστοσύνης της βουλής, και έπρεπε να δώσει αγώνα για να περάσει το κάθε της νομοσχέδιο, μήπως λέω, ήμασταν καλύτερα;

Για σκεφτείτε το!

Θραξ Αναρμόδιος

Οι αμυγδαλιές έχουν ανθίσει. Η Άνοιξη θα έρθει!


Μεγάλο σκάνδαλο της ανθρώπινης λογικής αποτέλεσε και ακόμη είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. “Πώς είναι δυνατόν”, λένε, “να καταστρατηγούνται οι γνωστοί νόμοι της φύσεως;” Γνωρίζουμε από τους επιστήμονες ότι για να γεννηθεί ένας άνθρωπος χρειάζεται να συνευρεθούν τα δύο φύλλα και να προσφέρει το άρρεν το σπόρο που θα δεχτεί το θήλυ και να το γονιμοποιήσει. Βέβαια, η επιστήμη σήμερα, έχει προσπαθήσει και καταφέρει να “υποκαταστήσει” κατά κάποιο επιφανειακό και όχι ουσιαστικό τρόπο την ανάγκη ύπαρξης του αρσενικού μέρους και σε κάποιες προχωρημένες εργαστηριακές συνθήκες ακόμη και το θηλυκό, “κατασκευάζοντας” παιδιά ή μέλη “του σωλήνα”. Αν αυτό το έλεγε κάποιος πριν από 2000 και πλέον χρόνια, φανταστείτε τι εντύπωση θα προκαλούσε. Γιατί, όμως; Ασφαλώς, λόγω της περιορισμένης επιστημονικής γνώσης της εποχής και όχι λόγω της έλλειψης λογικής σκέψης. Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι η ανθρώπινη λογική υστερούσε στην Αρχαία Ελληνική επιστήμη και φιλοσοφία. Μάλλον θα έλεγα, ότι είναι αρκετά πιθανό για έναν μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο ή επιστήμονα, λόγω του ανοιχτού τρόπου σκέψης του, να μην το απέκλειε και να του πυροδοτούσε περισσότερο τη ερευνητική του Read the rest of this entry

Είναι καιρός να πάψουμε την υποκρισία


Είναι αξιοπερίεργο, πραγματικά, το ότι αυτές τις μέρες άνθρωποι στα περισσότερα μέρη του κόσμου δείχνουν μια ροπή στην κατάπαυση των εντάσεων, στην ώθηση για αλληλεγγύη και φιλανθρωπία, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Εκτός από τους παντός τάγματος Χριστιανούς, ακόμη και οι πιστοί άλλων θρησκειών σε Κίνα, Ιαπωνία και αλλού, συρόμενοι και από την εμπορευματοποίηση των χριστιανικών εορταστικών παραδόσεων, έχουν εισέλθει με ευχαρίστηση στην εορταστική ατμόσφαιρα και στο “πνεύμα των Χριστουγέννων” και στον εορτασμό της πρωτοχρονιάς. Βοηθάει και η καταπιεστική διαφήμιση των επιχειρήσεων που προσβλέπουν φυσικά στην αύξηση των κερδών τους – πρώτο δείγμα της υποκρισίας της εποχής.

Θέλω όμως να απευθυνθώ αποκλειστικά στους Έλληνες και μάλιστα τους «ονομαζόμενους Χριστιανούς». Συγνώμη για την αιχμή, αλλά μόνοι μας έχουμε απεμπολήσει την γνησιότητα του θρησκευτικού μας προσδιορισμού. Το ίδιο έχουμε κάνει και με την εθνική μας ταυτότητα. Έλληνες ονομαζόμαστε, αλλά πώς το υπερασπιζόμαστε;

Εθνική ταυτότητα = Θρησκεία;

Κάποιοι φανατικοί της κληρονομικότητας του ελληνικού γένους από τους αρχαίους προγόνους μας έφτασαν να υποστηρίζουν ακόμα και την γονιδιακή κληρονομικότητα, μέσω του DNA, δηλαδή. Να πιστέψουμε, λοιπόν, ότι καταγόμαστε από μια συγκεκριμένη φυλή που έζησε σε κάποια συγκεκριμένη περίοδο της αρχαιότητας ή και πρωτύτερα, αλλά και αυτοί είχαν το ίδιο DNA μεταξύ τους; Για να το έχουν θα πρέπει είτε να προέρχονται όλοι από το ίδιο πρόσωπο, τον πρώτο Έλληνα (όποιος κι αν ήταν αυτός), είτε να προέρχονται από άλλον πλανήτη, του οποίου οι κάτοικοι να έμοιαζαν τόσο πολύ με τους γήινους κατοίκους σε όλα, εκτός από τις υπέροχες δυνάμεις, στις οποίες εμείς υπερτερούμε έναντι των υπολοίπων της γης. Θα προσθέσω και ένα ακόμη (δικό μου) υποθετικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ότι θα μπορούσε Read the rest of this entry

Δωρεάν ελληνικά ebooks


Ηλεκτρονικός Αναγνώστης: ebooks ελληνικά.

Ένας μη εξαντλητικός κατάλογος για τα ebooks στα ελληνικά. Πρόκειται για τα βιβλιοπωλεία και τις πηγές για δωρεάν e-books που έχω παρουσιάσει. Αν έχετε μια πηγή με e-book, δωρεάν ή προς πώληση, που θα θέλατε να μου προτείνετε στείλτε μου email.

Δωρεάν ebooks

Online βιβλιοπωλεία

Η Μάχη του Μαραθώνα ήταν μια νίκη των Αθηναίων


The battle of Marathon was an Athenian victory – Η Μάχη του Μαραθώνα ήταν μια νίκη των Αθηναίων. από http://www.greecetaxi.gr


Η πτώση της τυραννίδας στην Αθήνα και το στέριωμα μιάς καινούριας μορφής πολιτεύματος επισφραγίστηκαν οριστικά το 508 π.χ. Απερίσπαστοι οι Αθηναίοι προχώρησαν στην οικοδόμηση των νέων θεσμών, που ο εισηγητής τους Κλεισθένης ονόμασε Δημοκρατία. Ο πρώην Τύραννος Ιππίας βρήκε καταφύγιο στην αυλή του Βασιλιά των Περσών, Δαρείου. Εκεί σε κάθε ευκαιρία πίεζε τον Μεγάλο Βασιλιά να εκστρατεύσει στην Αθήνα και να τον αποκαταστήσει στην εξουσία. Τα γεγονότα ομως δεν βοήθησαν.

Η επανάσταση των Ιώνων απασχόλησε τον Δαρείο 6 χρόνια ώσπου να την καταστείλει στα 494 π.χ. Χρειάστηκε άλλα 2 χρόνια να ετοιμαστεί και το 492 π.χ. έστειλε τον γαμπρό του Μαρδόνιο να κατκτήσει την Ελλάδα. Αφορμή ήταν η βοήθεια που πρόσφεραν στους Ίωνες επαναστάτες η Ερέτρια με 5 πλοία και η Αθήνα με 20. Ο στρατός του Μαρδόνιου πεζοπορούσε από τη Μ.Ασία περνώντας απ’ τη Θράκη, όπου οι Βρύγες του έκαναν μαγάλη ζημιά. Ο στόλος ερχόταν παραλιακά. Περιπλέοντας τον Άθω, συνάντησε μεγάλη θαλασσοταραχή και τσακίστηκε. Η εκστρατεία τελείωσε άδοξα κι ο Μαρδόνιος γύρισε πίσω. Ο Δαρείος ξεκίνησε νέα προσπάθεια. Το καλοκαίρι του 490 π.χ. έστειλε πάλι στρατό εναντίον των Ελλήνων. Αρχηγοί ο Δάτις και ο Αρταφέρνης. Μαζί τους και ο Ιππίας που σκόπευε να χτυπήσει από μέσα τη νεαρή Αθηναϊκή Δημοκρατία, με επανάσταση των οπαδών του.
Aυτή τη φορά έφτασαν από τη θάλασσα διασχίζοντας το Αιγαίο, πήραν τη δημοκρατική Νάξο και τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων, κυρέυσαν την Κάρυστο και πολιόρκησαν την Ερέτρια που άντεξε έξι μέρες. Κατακτήθηκε με προδοσία και παραδόθηκε στις φλόγες. Έπειτα, οι Πέρσες πέρασαν στην απέναντι παραλία και βγήκαν στην πεδιάδα του Μαραθώνα. Ο Περσικός στρατός ειπώθηκε πως έφτανε τους 100.000 ή και τους 600.000 άντρες. Αριθμοί υπερβολικοί για τα πλοία της εποχής. Υπολογισμοί με βάση την χωρητικότητα των καραβιών και την παράταξη στη μάχη τους κατεβάζουν σε 44.000 άντρες.
O Πεισίστρατος επέβαλε τυραννίδα (δικτατορία), ο Μιλτιάδης, μέλος του γένους των Φιλαιδών που θεωρούσαν προγόνους τους τον Αιακό και τον Αίαντα, έφυγε με αποίκους στη Θράκη κι’ εγκαταστάθηκε στην
εκεί χερσόνησο.
Το 513 π.χ υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τον Μεγάλο Βασιλιά Δαρείο Α΄στην εκστρατεία του εναντίον της Σκυθίας. Μαζί ακολουθούσαν οι από τους Πέρσες εγκατεστημένοι στις Ιωνικές πόλεις τύρανοι. Ο Δαρείος πέρασε τον Δούναβη και παρασυρόταν όλο και πιό βαθειά στον παγωμένο Βορρά. Οι Σκύθες πρότειναν στους Έλληνες να κόψουν τις γέφυρες στον Δούναβη, ώστε ο Δαρείος να εγκλωβιστεί και να τον αποτελειώσουν.
Ο Μιλτιάδης συμφώνησε με την πρόταση υποστηρίζοντας ότι έτσι οι Έλληνες θα απαλλάσονταν μια για πάντα από τον Περσικό κίνδυνο και θα ελευθερώνονταν η Θράκη, τα κοντά στην Μικρασιατική παραλία νησιά και οι Ιωνικές πόλεις που είχαν υποταχθεί στους Πέρσες. Η πρόταση θα περνούσε αν δεν αντιδρούσε ο Αιάκης, ο γιός του Συλοσώντα, ήδη τύραννος της Σάμου. Μαζί του τάχθηκε ο Ιστιαίος, τύραννος της Μιλήτου, με το σκεπτικό ότι θα έχαναν την από τους Πέρσες δοτή εξουσία τους, αν γινόταν κάτι τέτοιο. Με όλα αυτά όμως, ο Μιλτιάδης είχε μάθει καλά τους Πέρσες και τους συμμάχους τους και κυρίως την ψυχολογία και το πως πολεμούσαν. Επέστρεψε στην Αθήνα μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και το σωτήριο έτος 490 π.χ τον βρήκε στρατηγό της φυλής του.

 

 

Η Μάχη του Μαραθώνα – Μέρος 2

Η Μάχη του Μαραθώνα – Μέρος 3

Αρέσει σε %d bloggers: