Category Archives: ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

Προς απεγνωσμένο αστυνομικό


Σε forum συνδικαλιστικού φορέα της αστυνομίας, διάβασα απεγνωσμένες εκκλήσεις ενός αστυνομικού για απαντήσεις σχετικά με το Μνημόνιο και την όλη κατάσταση. Βέβαια, μπορεί και να μην ήταν αστυνομικός (στο forum μπορεί να γραφεί οποιοσδήποτε, όπως έκανα κι εγώ, άλλωστε). Το πρώτο post  ήταν αρχές Απρίλη με απορίες για τη συνταγματικότητα του Μνημονίου και το τελευταίο 11 Ιουνίου ζητώντας με αγανάκτηση να κατέβουν οι Αστυνομικοί στο Σύνταγμα μαζί με το λαό. Γράφει, μάλιστα:

«ΚΥΡΙΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΕΧΕΤΕ ΧΡΕΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΟΥΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΠΡΩΤΑ ΩΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΩΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ…

ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΙΣΒΟΛΗ ΞΕΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ.»

Παραθέτω την απάντηση που του έδωσα.

«Και ποιος περιμένεις να σου απαντήσει τώρα, φίλε μου; Και τι να σου πει;
Όλοι κρατάνε την ανάσα τους και περιμένουν να Read the rest of this entry
Advertisements

Τίποτα ωραίο δεν γίνεται χωρίς αίμα, δάκρυα και ιδρώτα


Επιτρέψτε μου να συμετάσχω κι εγώ στον γενικό προβληματισμό για το πώς θα βγούμε πρακτικά από την «τανάλια» της σημερινής κατάστασης.
Βέβαια, επειδή εγώ έχω μηδενικό παρελθόν στα κοινά-κοινοτικά, θα ξεκινήσω από το μηδέν, αλλά και για άλλον ένα λόγο. Κατά την αντίληψή μου, ζούμε σε μια εποχή αλλαγών, συγκεκριμένα, διάβασης από την έως σήμερα πολιτική κατάσταση σε μια άλλη. Οι πολιτικές ιδεολογίες και όσα επικράτησαν ως αυτονόητα, έχουν αποτύχει να πετύχουν το σκοπό τους, που είναι να εξυπηρετήσουν τους λαούς να ζήσουν όπως επιλέγουν, με κοινές συγκαταβάσεις, κοινές συγκλίσεις, κοινές βασικές αρχές. Πολλές ξεκίνησαν ανθρωποκεντρικές αλλά μετεξελίχτηκαν σε ολιγαρχικές. Άλλες ξεκίνησαν φιλελεύθερες με το πρόσχημα της ανάδειξης και επιβράβευσης των αξίων, αλλά κατέληξαν σε καταπιεστικές απολυταρχικής φύσης σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των αδυνάτων, ή των ηθικών. Για όλα αυτά τα έκτροπα, το αίτιο είναι η έλειψη ηθικής και αλληλεγγύης, ο εγωισμός και η απληστία. Δυστυχώς, τα αίτια αυτά υπάρχουν ακόμα γιατί εκούσια ή ακούσια έχουν τραφεί με αυτά οι μεγάλες μάζες, οι οποίες ξαφνικά, σήμερα ξυπνάνε από τον καναπέ του υπνωτιστή εγκλωβισμένες σε σκλαβιά.
Όσο, λοιπόν και αν πολεμήσουμε το φαινόμενο της σκλαβιάς, αυτή θα ξανάρθει με άλλο ρούχο. Ο μόνος τρόπος να χαράξουμε πραγματικά ένα διαφορετικό μέλλον είναι να επικεντρωθούμε στην εξάλειψη των πραγματικών αιτίων.
Οι ηθικές αξίες έχουν άμεση σχέση με Read the rest of this entry

Το μανιφέστο των blogs


Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναπαράγουν (με ένα απλό copy paste) όσοι μπλογκερς συμφωνούν με τις θέσεις του…

1. Τα blogs είναι διάλογος – ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες – τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

 

http://www.nylon.gr/social-media/greek-blogs-manifesto/

Χαιρετισμός


Καλωσήρθατε στο Θεωρείο.

Το έργο που θα δείτε είναι το ίδιο που βλέπετε καθημερινά, μόνο που θα σας δοθεί τώρα η ευκαιρία να το δείτε από μια οπτική γωνία που δεν την είχατε φανταστεί. Ποιός δεν θέλει να πετάξει; Για να δει τον κόσμο από ψηλά, φυσικά. Δεν έχουν καταφέρει όλοι να το κάνουν, όμως. Ας δούμε μήπως στο Θεωρείο αισθανθείτε τη διαφορά του ύψους και του βάθους. Όλα, βέβαια, αφήνονται στη δική σας διάθεση. Αν φοβάστε τα ύψη, γιατί ίσως πέσετε, μείνετε έξω. Να ξέρετε όμως ότι θα χάσετε την ευκαιρία να αλλάξετε γνώμη για μερικά ίσως πράγματα, αφού τα δείτε από εδώ.

Περάστε!

Επικοινωνία


Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας με email

theoreio@gmail.com

ή χρησιμοποιώντας την παρακάτω φόρμα






Το Θεωρείο μου


Το πρώτο «δικό μου» σπίτι ήταν ένα διαμέρισμα που νοίκιασα στον έκτο όροφο μιας οχταώροφης πολυκατοικίας στην Πάτρα. Αυτήν και τη δίδυμη αδελφή της είχαν φτιάξει σε σκοτεινές εποχές κάποιοι προνομιούχοι για τους εαυτούς τους, με προδιαγραφές που δεν μπορούσε να φανταστεί κάποιος εκείνη την εποχή. Κατέληξαν μετά από χρόνια, δεν ξέρω πώς, εργατικές πολυκατοικίες. Ο σπιτονοικοκύρης είχε άλλο σπίτι, όπου και έμενε, αν και «δικαιούχος παροχής» από το κράτος του πολυπόθητου κεραμιδιού. Από πολύ παλιά, η ίδια ιστορία…

Αφού μπορώ να πάρω περισσότερα, γιατί να μην τα πάρω, πες μου γιατί; Να σπουδάσω τα παιδιά μου, να έχω καλά γεράματα…

Σαν τους δίδυμους πύργους ξεχώριζαν από χιλιόμετρα μακριά, πάνω από το σύνολο των σπιτιών, που τότε ήταν το πολύ διώροφα, τριώροφα. Ακόμα και σήμερα, κάνουν εντύπωση. Ήταν τότε γύρω στο 1988. Μπορούσες να δεις όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, όλη την Πάτρα, τον Πατραϊκό κόλπο, βουνά της Πελοποννήσου, της Αιτωλοακαρνανίας, απίστευτη θέα. Το πρώτο μου θεωρείο, σκέφτηκα.
Τι θα πει θεωρείο δεν ήξερα τότε, αλλά και σήμερα αληθινά δεν γνωρίζω αφού δεν έχω πάει σε κανένα πραγματικό. Όμως, νομίζω πως θα πει «βλέπω θέα». Έβλεπες τους ανθρώπους από ψηλά, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, την κίνηση σε δρόμους και πλατείες. Έτσι μπορεί να πει κανείς ότι είναι τα θεωρεία:

Τα Βλέπω Όλα!

Τότε, δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος μ’ αυτό, ούτε ότι το εκμεταλλεύτηκα. Νέος, τότε, μόλις καλά-καλά, έβγαινα με λαχτάρα στη ζωή, να καταφέρω να κατακτήσω κάποια όνειρα. Ντροπαλός, χωρίς αρκετή αυτοπεποίθηση, δύσκολος στην παρέα, καθόμουν μόνος μου συνεχώς στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Είχα όμως ένα «μικρόβιο». Ένα, που σου δίνει αλλά και σου παίρνει πολλά από τη ψυχή σου.

Ήθελα να καταλάβω την ψυχή του ανθρώπου, πώς δουλεύει, πώς αντιδρά, πως αλλάζει. Παρατηρούσα τους ανθρώπους. Ήμουν παρατηρητής ανθρώπων, αν είναι δόκιμος ένας τέτοιος όρος.

Στην καφετέρια, πέρα από το νυφοπάζαρο, κάρφωνα το βλέμμα μου στις ψυχές των περίγυρων, όχι με κατάκριση, αλλά προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω από τις παραμικρές κινήσεις τους, τις αντιδράσεις τους στις κουβέντες, στον παλμό της ημέρας, τον κώδικα της ψυχής. Και φυσικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε και θα ’πρεπε. Αυτό έκανε όλη αυτή την επιχείρηση φοβερά πολύπλοκη, φοβερά συναρπαστική. Ούτε να σε καταλάβουν επιτρεπόταν, ούτε να χαθείς κι από την βαβούρα της παρέας σου. Και σήμερα τα ίδια θα ισχύουν, φαντάζομαι. Αυτό το παιχνίδι, αυτή η θάλασσα ζωής, ωκεανός άφταστος στο μάτι, ένιωθα να με ανεβάζει πολύ ψηλά. Σε ένα άλλο Θεωρείο, αποκλειστικά δικό μου, έβλεπα πραγματικότητες που δεν έβλεπαν οι άλλοι. Πίστευα πως ήμουν ο μόνος «τρελός» που έκανε κάτι τέτοιο.

Αντί να ασχολείσαι πώς να ρίξεις καμιά γκομενίτσα, να την βγάλεις βόλτα, να σε δούνε πως είσαι «άντρας», να είσαι ένας «χαμένος στον κόσμο του».

Συνεπαρμένος μέσα σ’ αυτόν τον κλύδωνα έκανα και λάθη. Λάθος εκτιμήσεις, λάθος αποφάσεις, λάθος λέξεις, λάθος σκέψεις. Τόσο όμως, αυτή η δίψα για τους ανθρώπους με είχε κυριολεκτικά αλώσει, που ποτέ πραγματικά δεν σταμάτησα να αναζητώ ακόμα μία πτυχή της ψυχής, της διαφορετικότητας, της ομοιότητας, της κοινωνίας, της μοναξιάς, του ύψους και του βάθους. Έμαθα πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Έμαθα ακόμα και ότι δεν σε ωφελεί πάντοτε να ξέρεις πολλά. Δεν επικράτησε τυχαία η φράση:

Τον έφαγαν γιατί ήξερε πολλά.

Μετά από αρκετά χρόνια, σήμερα έχω φτάσει να είμαι πλούσιος και φτωχός συγχρόνως, ψηλά και χαμηλά συγχρόνως, στο τέλος και στην αρχή την ίδια στιγμή, προσπαθώντας να ισορροπήσω σε ένα τεντωμένο σκοινί στις άκρες ενός ψηλού φαραγγιού, πιο ψηλού κι από οχταώροφη πολυκατοικία. Στο σκοινί της δικής μου ψυχής κι έχοντας ανακαλύψει πολλούς από τους κώδικες που λειτουργεί και υπάρχει, διαπίστωσα ότι δεν φτάνει μόνο η γνώση. Χρειάζεται και κάτι άλλο για να κάνει τη γνώση να σε ωφελήσει. Το ταξίδι δεν τελείωσε ακόμη.
Τώρα γυρνώντας από εκεί που ξεκίνησα, ανεβαίνω σε ένα νέο Θεωρείο με τη βούληση να παντρέψω τους κώδικες, να σταυρώσω τους μύθους, να μετρήσω το άπειρο, να λυτρωθώ.
Καλό ταξίδι!

Αρέσει σε %d bloggers: