Category Archives: Ποίηση

Ελλάδα ωραία


Ελλάδα ωραία
ακατανόητη αιθέρια παρέα
αξιαγάπητη και τελευταία
κυνηγημένη στα δέντρα δορκάδα
πιο ζηλεμένη
πληγές φορτωμένη
μα πάλι κρατάς αναμμένη
της λευτεριάς τη δάδα
ωραία Ελλάδα.

Μοιραία χώρα
ανάγκη τώρα
πάλι καρπό να φέρεις
αυγή του κόσμου
λαοί περιμένουν με χέρια ανοιχτά
μάτια ανοιχτά και γύρνα
της ιστορίας τη ρόδα ωραία
χώρα μοιραία

Δική μου χώρα
μέσα στη μπόρα
απλώνεις δίχτυα
χορεύεις ντέρτια
αχ βρε πλανεύτρα
δάκρυα χύνεις
χαρές και λύπες (μου) δίνεις
δε σε αντέχω
στην αγκαλιά σου πάλι τρέχω
γλυκιά μου μάνα
καταφυγή μου
χώρα δική μου.

Στον πόλεμο ο Τζο – Live (βίντεο)


Αφιερωμένο στους ένστολους που υπηρετούν στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, χωρίς να ξεχνάμε και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Στον πόλεμο ο Τζο

στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης, μουσική: Μάνος Λοΐζος
ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Ξάνθη, 05.09.2011

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ (τραγούδι)


Στίχοι & μουσική: Θανάση Γκαϊφύλλια

Live με το Θ. Γκαϊφύλλια και τους «Xanthi’s Brass Band Project»

Το Ε.Πα.Μ. με 432 λέξεις


Αν μου έλεγες πριν από τρεις μήνες ότι ο κόσμος θα κατέβαινε στις πλατείες και δε θα έφευγε για βδομάδες ολόκληρες, δε θα σε πίστευα.
Κι όμως, έγινε. Είχαμε συνηθίσει να μιλάμε για την κατάσταση ιδιωτικά, στα σπίτια, στη δουλειά, στις παρέες, αλλά όχι με αγνώστους, στις πλατείες, ομαδικά και πολιτισμένα.
Ο κόσμος αντέδρασε ξαφνικά και ενστικτωδώς. Βγήκε στην πλατεία για να δηλώσει την αγανάκτησή του. Έτσι απλά. Την αγανάκτηση και την απογοήτευση του για όλα γύρω του. Όλα. Όλα και όλους. Όσους μέχρι τώρα τον κυβερνάνε, τον νουθετούν, τον πληροφορούν, τον διαφεντεύουν. Δεν ήρθε εδώ έχοντας σχέδιο. Δεν κατείχε από πριν τις απαντήσεις. Βροντοφώναξε «θέλω να αλλάξει αυτό που ζω, φτάνει πια!»
Τους φορτώσαμε όλους αυτούς και νέα βάρη, επαχθή όταν περιμέναμε να έχουν όλες τις τις λύσεις έτοιμες. Τους κατηγορήσαμε και τους υποβιβάσαμε ως γραφικούς και λαϊκιστές. Έτσι μάθαμε να αντιδρούμε.

SPIEGEL: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες προς τους Έλληνες που δεν ζήτησαν πολεμικές αποζημιώσεις


Αναδημοσίευση από το Αντίβαρο

Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα

Deutscland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts»)

Συνέντευξη του Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker ( καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο Spiegel.
Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά
Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.
Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.
Ritschl Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.
Spiegel Τι ακριβώς συνέβη τότε; Read the rest of this entry

Εσύ τι έδωσες;


Χωρίς σχόλια…

Από το δίσκο του Πάνου Τζαβέλα
«ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΛΗΜΕΡΙ ΤΟΥ ( 1975 )»

Eυχαριστώ τους ‘Ελληνες-”Να μην αφήσετε ποτέ τους άλλους να γράψουν την ιστορία σας, αντί για εσάς”


image

Από το filologos10.

Simone LE BARON
Γλωσσολόγος –Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας
Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris
http://simone-le-baron.blogspot.com/

Παραμονή του Πάσχα 2011, θα ήθελα να ξαναδώσω ελπίδα στον ελληνικό λαό, σε εσάς αγαπητοί μου φίλοι που χρωστώ τα πάντα. Γιατί με σας «γύρισα τη σελίδα» της δικτατορίας το 1974, όταν ήμουν μόλις 21 ετών. Εσείς μου μάθατε τη χαρά της ζωής, τη φιλία, τη φιλοξενία, την αλληλεγγύη, το σεβασμό, το φιλότιμο. Εσείς μου ανοίξατε την αγκαλιά σας χωρίς να με γνωρίζετε και μου δώσατε την πιο ζεστή θέση στην ελληνική οικογένεια, τη στιγμή που oι δικοί μου με είχαν διώξει. Εσείς μου ανοίξατε τα σπίτια σας, μοιραστήκατε μαζί μου τα γεύματά σας, από τον πιο φτωχό μέχρι τον πιο πλούσιο. Εσείς ποτέ δεν με αφήσατε να πληρώσω το παραμικρό, λέγοντάς μου λόγια που ακούγονται σαν στίχοι από παλιό τραγούδι: «θα πληρώσεις όταν θα έρθουμε στη πατρίδα σου». Θυμάμαι τον μπάρμπα Λουκά στη σκιά της κληματαριάς μπροστά στην καλύβα του: «λίγο ψωμί, λίγο κρασί, λίγες ελιές και αγάπη φτάνουν να είμαι ευτυχισμένος» –που μου θυμίζει πάντα τον Σταύρο Ξαρχάκο στο τραγούδι «Bάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι». Σε μένα την άθρησκη ανοίξατε την εκκλησία σας μέσω ενός ηλικιωμένου ιερέα που μου είπε μια φορά: «κορίτσι μου, η θρησκεία μας είναι πρώτα απ’ όλα ‘φιλοσοφία’ και είναι για όλους τους ανθρώπους».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον περίφημο μαθητή μου, τον Μάνο Κατράκη ο οποίος Read the rest of this entry

Το πρώτο ζεϊμπέκικο


Θέλησε να πει και να δείξει έναν άλλο δρόμο. Κανείς δεν γνώριζε, κανείς δεν τον γνώριζε όπως ήταν. Έπρεπε να τον δουν. Έπρεπε να σηκωθεί όρθιος, ψηλά, να τον δουν όλοι. Ήταν ένας περιθωριακός τύπος. Άλλοι τον κατηγορούσαν για τους τρόπους του. Λίγοι τον θαύμαζαν γιατί τον είχαν γνωρίσει από κοντά και τον παρακολουθούσαν. Μέσα στην οχλαγωγία το αποφάσισε. Γνώριζε ότι θα τον λοιδωρίσουν. Γνώριζε ότι θα τον εμπαίξουν. Γνώριζε ότι θα τον γιουχάρουν. Παρ’ όλα αυτά, αν τον γνώριζαν όλοι, θα άλλαζαν. Θα άλλαζε όλος ο κόσμος. Σηκώθηκε αργά. Πέταξε το άλικο πανωφόρι του. Βημάτισε στη μέση της σκηνής. Γύρω του σιώπησαν για λίγο από αμηχανία. Βλέποντάς τον αποφασισμένο να χορέψει, ξέσπασαν σ’ ένα αυθόρμητο έντονο χειροκρότημα. Η σκηνή άδειασε. Έμεινε ακίνητος, σιωπηλός, σκυφτός. Αργούσε και οι θεατές άρχισαν να διαμαρτύρονται αρχικά χαμηλόφωνα και σιγά-σιγά δυνατότερα. Read the rest of this entry

Τελευταίο χειροκρότημα για τον τραγουδοποιό της καρδιάς


Με καλλιτεχνικά δημιουργήματα διαμάντια που πάντρευαν καλή ροκ με καλό ελληνικό λαϊκό έντεχνο ήχο, μας άγγιζε την ψυχή μας. Μας ανάγκαζε να σιγοτραγουδάμε και πολύ συχνά να δακρύζουμε με τον απλό και δυνατό στίχο που διάλεγε. Αν και χειροκροτήσαμε για τελευταία φορά την φυσική του παρουσία ανάμεσά μας, θα συνεχίσουμε να σιγοτραγουδάμε και να δακρύζουμε με τα τραγούδια του, ζωντανεύοντας την ύπαρξη του Νίκου στην καρδιά μας για πολλά χρόνια ακόμη, κανείς δεν πιστεύει ότι θα σβήσουν αυτά ποτέ. Δυνατή προσωπικότητα, ανάλογη με του μεγάλου λαϊκού βάρδου Στέλιου Καζαντζίδη, σημάδεψε ανεξίτηλα την Ελληνική μουσική πραγματικότητα, αλλά το σπουδαιότερο και ουσιαστικό, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους, θλίψη και χαρά με υποδειγματικό τρόπο.

Ας τον αναπαύσει ο Θεός.

RIP Νίκο Παπάζογλου


Αθάνατος θα μείνεις στις καρδιές μας με τα τραγούδια σου. Σε τραγουδήσαμε εμείς, θα σε τραγουδάνε τα παιδιά μας και όλες οι γενιές μετά από μας.

Τι άλλο παρά σιωπή και τα τραγούδια σου…

Αφιέρωμα στο Νίκο Παπάζογλου, λίγα από τα δυνατότερα τραγούδια του

Δεν βγαίνουν άλλα λόγια.

Read the rest of this entry

Αρέσει σε %d bloggers: