Category Archives: Μουσική

Ελλάδα ωραία


Ελλάδα ωραία
ακατανόητη αιθέρια παρέα
αξιαγάπητη και τελευταία
κυνηγημένη στα δέντρα δορκάδα
πιο ζηλεμένη
πληγές φορτωμένη
μα πάλι κρατάς αναμμένη
της λευτεριάς τη δάδα
ωραία Ελλάδα.

Μοιραία χώρα
ανάγκη τώρα
πάλι καρπό να φέρεις
αυγή του κόσμου
λαοί περιμένουν με χέρια ανοιχτά
μάτια ανοιχτά και γύρνα
της ιστορίας τη ρόδα ωραία
χώρα μοιραία

Δική μου χώρα
μέσα στη μπόρα
απλώνεις δίχτυα
χορεύεις ντέρτια
αχ βρε πλανεύτρα
δάκρυα χύνεις
χαρές και λύπες (μου) δίνεις
δε σε αντέχω
στην αγκαλιά σου πάλι τρέχω
γλυκιά μου μάνα
καταφυγή μου
χώρα δική μου.

Advertisements

Στον πόλεμο ο Τζο – Live (βίντεο)


Αφιερωμένο στους ένστολους που υπηρετούν στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, χωρίς να ξεχνάμε και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Στον πόλεμο ο Τζο

στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης, μουσική: Μάνος Λοΐζος
ερμηνεία: Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Ξάνθη, 05.09.2011

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ (τραγούδι)


Στίχοι & μουσική: Θανάση Γκαϊφύλλια

Live με το Θ. Γκαϊφύλλια και τους «Xanthi’s Brass Band Project»

Και ο Νίκος είναι μαζί μας


Ο Νίκος Πορτοκάλογλου είναι ξεκάθαρα μαζί μας, αν εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να είμαστε. Διάβασα τη συνέντευξή του στην Καθημερινή για την οποία κάποιοι τον «κατηγόρησαν» ότι δήθεν είναι κατά των «Αγανακτισμένων». Επειδή ο Νίκος δεν γεννήθηκε… χτες και όσοι τον γνωρίζουν ξέρουν τι άνθρωπος είναι, δεν δικαιολογείται κανένας να τον θεωρεί εναντίον της πολιτικής εξέγερσης. Μάλλον είναι πιο υπέρμαχος από την πλειοψηφία των (σημερινών) εξεγερμένων. Απλά, κάποια λόγια του είναι πολύ σκληρά για να τα χωνέψουν ή να τα αποδεχτούν οι «ελαφρά τη καρδία» διαμαρτυρόμενοι αορίστως.

Η αλλαγή ξεκινά από τη δική μας αντίληψη για την κατάσταση που ζούμε και την κατανόηση του «γιατί έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ» για να αντιδράσουμε και να ΘΕΛΗΣΟΥΜΕ να αλλάξουμε. Αν τελικά χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς σε κάτι, σημαίνει ότι κάτι δεν κάναμε καλά ως τώρα, είτε με τις πράξεις μας, είτε με τις παραλήψεις μας και την ανοχή μας. Το να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως απολύτως αθώους δεν θα μας βοηθήσει να ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ πιο πέρα.

Ο καταμερισμός των ευθυνών σε μια άρρωστη σχέση ήταν πάντα δύσκολη υπόθεση (όσοι χώρισαν σε μια σχέση το ξέρουν καλά αυτό). Η σχέση (εμπιστοσύνης?) μεταξύ πολιτών και πολιτικών έχει αποδειχτεί πλέον ξεκάθαρα ότι ήταν μια άρρωστη σχέση.

Οι μόνοι που δεν φταίνε καθόλου είναι οι σημερινοί νέοι και τα παιδιά μας για χάρη των οποίων όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να αναγνωρίσουν τη δική τους αρνητική συμμετοχή, να αποφασίσουν ότι από δω και στο εξής θα γράψουν διαφορετικά την ιστορία που τους αναλογεί και χωρίς ντροπές και μυξοκλάκαματα να προχωρήσουν μπροστά.

…και λίγα τα λόγια σας για το Νίκο!

Εσύ τι έδωσες;


Χωρίς σχόλια…

Από το δίσκο του Πάνου Τζαβέλα
«ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΛΗΜΕΡΙ ΤΟΥ ( 1975 )»

Το πρώτο ζεϊμπέκικο


Θέλησε να πει και να δείξει έναν άλλο δρόμο. Κανείς δεν γνώριζε, κανείς δεν τον γνώριζε όπως ήταν. Έπρεπε να τον δουν. Έπρεπε να σηκωθεί όρθιος, ψηλά, να τον δουν όλοι. Ήταν ένας περιθωριακός τύπος. Άλλοι τον κατηγορούσαν για τους τρόπους του. Λίγοι τον θαύμαζαν γιατί τον είχαν γνωρίσει από κοντά και τον παρακολουθούσαν. Μέσα στην οχλαγωγία το αποφάσισε. Γνώριζε ότι θα τον λοιδωρίσουν. Γνώριζε ότι θα τον εμπαίξουν. Γνώριζε ότι θα τον γιουχάρουν. Παρ’ όλα αυτά, αν τον γνώριζαν όλοι, θα άλλαζαν. Θα άλλαζε όλος ο κόσμος. Σηκώθηκε αργά. Πέταξε το άλικο πανωφόρι του. Βημάτισε στη μέση της σκηνής. Γύρω του σιώπησαν για λίγο από αμηχανία. Βλέποντάς τον αποφασισμένο να χορέψει, ξέσπασαν σ’ ένα αυθόρμητο έντονο χειροκρότημα. Η σκηνή άδειασε. Έμεινε ακίνητος, σιωπηλός, σκυφτός. Αργούσε και οι θεατές άρχισαν να διαμαρτύρονται αρχικά χαμηλόφωνα και σιγά-σιγά δυνατότερα. Read the rest of this entry

Τελευταίο χειροκρότημα για τον τραγουδοποιό της καρδιάς


Με καλλιτεχνικά δημιουργήματα διαμάντια που πάντρευαν καλή ροκ με καλό ελληνικό λαϊκό έντεχνο ήχο, μας άγγιζε την ψυχή μας. Μας ανάγκαζε να σιγοτραγουδάμε και πολύ συχνά να δακρύζουμε με τον απλό και δυνατό στίχο που διάλεγε. Αν και χειροκροτήσαμε για τελευταία φορά την φυσική του παρουσία ανάμεσά μας, θα συνεχίσουμε να σιγοτραγουδάμε και να δακρύζουμε με τα τραγούδια του, ζωντανεύοντας την ύπαρξη του Νίκου στην καρδιά μας για πολλά χρόνια ακόμη, κανείς δεν πιστεύει ότι θα σβήσουν αυτά ποτέ. Δυνατή προσωπικότητα, ανάλογη με του μεγάλου λαϊκού βάρδου Στέλιου Καζαντζίδη, σημάδεψε ανεξίτηλα την Ελληνική μουσική πραγματικότητα, αλλά το σπουδαιότερο και ουσιαστικό, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους, θλίψη και χαρά με υποδειγματικό τρόπο.

Ας τον αναπαύσει ο Θεός.

RIP Νίκο Παπάζογλου


Αθάνατος θα μείνεις στις καρδιές μας με τα τραγούδια σου. Σε τραγουδήσαμε εμείς, θα σε τραγουδάνε τα παιδιά μας και όλες οι γενιές μετά από μας.

Τι άλλο παρά σιωπή και τα τραγούδια σου…

Αφιέρωμα στο Νίκο Παπάζογλου, λίγα από τα δυνατότερα τραγούδια του

Δεν βγαίνουν άλλα λόγια.

Read the rest of this entry

Μια ώρα αρχύτερα


Με μουσική για καύσιμο!

Από τους Active Member (ακατάλληλο λεξιλόγιο για ανήλικους και «ντιντήδες»)

 

Αρέσει σε %d bloggers: