Άρθρο των: Α. Διαμαντοπούλου, Α. Λοβέρδου, Γ. Ραγκούση (χακάραμε το αρχικό κείμενο)

Η άγνωστη αλλά πολύ δυναμική ομάδα χάκινγκ THT (Theoreio Hacking Team) έκανε μια μεγάλη επιτυχία και την προσφέρει στους αναγνώστες του Θεωρείου.

Μετά από περίτεχνες ενέργειες, ανέκτησε από τον λάπτοπ ενός εκ των τριών υπουργών (δεν αποκαλύπτουμε ποιον για να δυσκολέψουμε τις διωκτικές αρχές να τους εντοπίσουν) το αρχικό κείμενο πριν από τις διορθώσεις με τις οποίες δημοσιεύτηκε στις ιστοσελίδες τους. Στο τέλος το επισυνάπτουμε με τις ακριβείς αλλαγές σε αντιπαραβολή.

Στη μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε, συναθροίζονται πολλές προϋπάρχουσες «υπο–κρίσεις», με βασικότερη όλων την απώλεια του κρατικού ελέγχου των συνδικαλιστικών σωματείων και τη γενικευμένη αλλά και απροσδόκητη και απρόβλεπτη αντίσταση των πολιτών σε όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Για δεκαετίες, μια σειρά αποφάσεων, επιλογών, κατευθύνσεων, προτεραιοτήτων και ιεραρχήσεων δεν υπήρξαν προϊόν δημοκρατικής σύνθεσης στην υπηρεσία του συλλογικού συμφέροντος. Αντίθετα,  επρόκειτο για ωμή επιβολή, της παγκόσμιας δυναστείας των μεγαλοκεφαλαιούχων  όπως εκφραζόταν μέσα από την πρακτική  κοινωνικών ανισοτήτων μέσω επιλεκτικών προνομιακών παροχών για το “διαίρει και βασίλευε”.  Κυβερνητικές πρακτικές εφάρμοζαν, με το «έτσι θέλω», την εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων τμημάτων της κοινωνίας και διαμόρφωναν, με την ανοχή ή και την εύνοια του συνδικαλιστικού κινήματος, στα μέτρα τους τη δημόσια πολιτική. Το υψηλό κόστος αυτών των αποφάσεων για το κοινωνικό σύνολο δεν το προσμετρούσε κανένας, διότι η μεγάλη πλειοψηφία παρέμενε σιωπηλή,  αφού πρόσκαιρα υπήρχαν τα περιθώρια του ανεξέλεγκτου δανεισμού και το πολιτικό σύστημα έκλεινε εύκολες και πάντως εκλογικά προσοδοφόρες συμφωνίες, χωρίς φυσικά κανένα σχεδιασμό, αλλά και την οποιαδήποτε συνείδηση των συνεπειών.
Μέσα από τέτοιου είδους κοινωνικο-πολιτικές διεργασίες, και με τη λογική «τα θέλουμε όλα δικά μας», φθάσαμε στην περιφρόνηση κάθε έννοιας Δικαιοσύνης και δημόσιου συμφέροντος και στη de facto επιβολή του κανόνα: απαξίωση του σχολείου, και ενίοτε καταστροφή του, απαξίωση του πανεπιστημίου, μετατροπή των μέσων μεταφοράς σε φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς, εξαθλίωση και απόλυση εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση, βίαιη φοροεπιδρομή στους δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, ακόμη και υπουργείων, στοχευμένη επίθεση σε τομείς του τουρισμού κατά την τουριστική περίοδο, πράξεις και απειλές ακόμη και κατά της ζωής των πολιτών.  Το σημαντικότερο όλων δε είναι, πως αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική και αντικοινωνική «κουλτούρα» και συμπεριφορά, επενδύθηκε με το μανδύα της σωτηρίας της χώρας και της ριζικής αλλαγής του κράτους, για να κρύψει το πραγματικό πρόσωπο του συντεχνιακού συμφέροντος των πολιτικών. Βαφτίστηκε «νομιμότητα» η λαθροεκλεγμένη κυβέρνηση, ενώ στην πραγματικότητα οι νόμιμοι πολίτες καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των, δανειστών που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά. Οι λέξεις, λοιπόν, έχασαν το νόημά τους και επιλογές με υψηλό κοινωνικό κόστος εμφανίζονταν μέσα σε αυτό το ιδιότυπο «matrix» ως «κοινωνικές κατακτήσεις», ενώ στην πραγματικότητα η χώρα απλά καταληστευόταν και αργά ή γρήγορα ο λαός θα πλήρωνε «τα σπασμένα». Ευθύνες για αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι εμείς που συμμετείχαμε στις κυβερνήσεις και τη Βουλή!
Ήρθε, όμως, τώρα η ώρα της πληρωμής αλόγιστων «κατακτήσεων» και αλόγιστων εκλογικών νικών, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Το τίμημα είναι πολύ βαρύ. Παρ’ όλα αυτά, οι κομματικές συντεχνίες που αναπτύχθηκαν με βάση το νόμο των ψεύτικων υποσχέσεων και της «ψευδο-αρχής» των ρουσφετιών πως κερδίζει όποιος εκβιάζει πιέζοντας τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του (π.χ. με την μετατροπή της ρουσφετολογικής πρόσληψης σε μοναδικό τρόπο διορισμού στο Δημόσιο), εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα. Ακόμη δηλαδή και σήμερα, που η Ελλάδα αγωνίζεται να μην γονατίσει, εκδηλώνονται αδικαιολόγητες και ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες κάποιες φορές στρέφονται ανοικτά και κατά της Δημοκρατίας. Μάλιστα, δεν παραλείφθηκε, ακόμη μία φορά,  να ακουστούν έως και αιτήματα για στάση πληρωμών και έξοδο από το Ευρώ, με την στήριξη τμήματος της αντιπολίτευσης. Υπάρχει, όμως, σήμερα μια ποιοτική και ελπιδοφόρος διαφορά. Κάποιες φορές, ακόμη λίγες, η πλειοψηφία δεν παραμένει σιωπηλή, αλλά παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Δημιουργούν εύλογες ελπίδες τα ιδιωτικοποιημένα πλέον “δημόσια” πανεπιστήμια, τα αχρηστευμένα σχολεία και τα εξουθενωμένα αποψιλομένα νοσοκομεία, κόντρα στις προσπάθειες για διεκδικήσεις, οι γελοιωδώς προδοτικές δημόσιες παρεμβάσεις ορισμένων ανθρώπων του πνεύματος, καθώς και η απαθής στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, που δεν αποδοκίμασε ανοιχτά τις απαράδεκτες νομοθετήσεις του Αυγούστου, οι οποίες στράφηκαν εναντίον του μόχθου όλου του Ελληνικού λαού. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους πολίτες της Ρόδου που άνοιξαν το λιμάνι με λουλούδια στα χέρια. Οι πολίτες τον Αύγουστο παρακολουθούσαν παθητικά την κυβέρνηση να μην κάνει πίσω -όπως γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες- αλλά να εφαρμόσει τις παράλογες πολιτικές της. Αυτές, συνεπώς, οι περιπτώσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της ύπνωσης της κοινωνίας και της αδυναμίας αλλαγής της νοοτροπίας της. Κι όσο τη θέση του «δεν βαριέσαι» παίρνει η συμμετοχή στην υπεράσπιση του δικαιώματος πχ. για μάθηση, για παροχή υπηρεσιών υγείας και προστασία της δημόσιας υγείας, καθώς και για την ελεύθερη και ανεμπόδιστη κυκλοφορία των ανθρώπων, τόσο οι ελπίδες μας θα πετσοκόβονται.
Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί  να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για προστασία του κοινού αισθήματος δικαίου και της λαϊκής κυριαρχίας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους έχει απαξιωθεί ως αυταρχική και, πάντως, έχει περιορισμένη αναγνώριση. Και δίχως το υγιές κράτος και τις νόμιμες λειτουργίες του, η εξουσία που συνταγματικά έχει η κοινωνία των πολιτών δεν έχει νόημα, όποια γνώμη κι αν εκφράζεται από αυτήν.
Η  βουβή κοινωνία και οι φορείς των κρατικών λειτουργιών που έκαναν πως δεν βλέπουν, πρέπει να περάσουν οριστικά στο παρελθόν. Η απειλή της οικονομικής χρεωκοπίας ήρθε ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας των όρων πολιτικής και κοινωνικής συμβίωσης, που επιβλήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και μας έσυραν ως εδώ.  Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική είναι αναγκαία, και ικανή προϋπόθεση για την αντιστροφή της  πορείας. Πρέπει, λοιπόν, να δράσετε αμέσως.
Σήμερα έχει καταστεί σαφές, πως επειδή μας συμφέρει, σας εκβιάζουμε ότι ή θα βουλιάξουμε όλοι μαζί ή θα σωθούμε όλοι μαζί. Αυτοί που επιδίδονται σε αντιστασιακές συμπεριφορές, όποιο τρόπο κι αν χρησιμοποιούν, στην πραγματικότητα  διεκδικούν όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά λένε σε όλους τους υπόλοιπους να ξεσηκωθούν. Πώς θα χαρακτηριζόταν όποιος τη στιγμή ενός πραγματικού ναυαγίου πολέμου ή κατοχής δεν έκανε κάτι αντίστοιχο; Η απάντηση δεν θέλει δεύτερη σκέψη. Με άλλα λόγια, ο κομματικός συντεχνιασμός, η ψευδολογία των πολιτικών, η ιδιοτελής χειραγώγηση από τα περισσότερα  ΜΜΕ, η ιδιοτέλεια των πολιτικών, η κοινωνική αναλγησία και το πατριωτικό έλλειμμα της πλειοψηφίας των εχόντων και κατεχόντων, που σαρώνουν κάθε έννοια Δικαιοσύνης, δεν είναι απλά εκφράσεις ανευθυνότητας, αλλά προκλητική επίδειξη ανηθικότητας. Και ως πρόκληση τέτοιας μορφής αρχίζουν να αντιμετωπίζονται από μια κοινωνία των πολιτών, που ξαναβρίσκει τη φωνή της, καθώς και από μία αναδιαμορφούμενη Δημοκρατία, που ξαναβρίσκει τον αυτοσεβασμό της.
Οι τρεις υπουργοί οι οποίοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, λόγω των αρμοδιοτήτων μας που αφορούν βασικούς τομείς του δημόσιου χώρου, βιώνουμε κάθε μέρα, με μεγάλη ένταση, τα φαινόμενα που εδώ καταγράφουμε. Πάρα πολλές φορές, αλλά και σήμερα, αντιλαμβανόμαστε πως ορισμένοι σπρώχνουν τα πράγματα πέραν των ορίων, για να γίνει μακελειό. Πιστεύοντας, πως η Δημοκρατία δεν θα τολμήσει και, συνεπώς, θα κάνουν και πάλι το δικό τους.  Οι Έλληνες πολίτες, όμως, γνωρίζουν πως τα δύο χρόνια που πέρασαν δόθηκαν με επιτυχία μάχες για σοβαρές κοινωνικές αλλαγές και για τον περιορισμό της απάθειας και της ηττοπάθειας. Οι φορείς των πελατειακών σχέσεων και οι εκπρόσωποι του κομματικού συντεχνιασμού θα ηττηθούν. Η πλειοψηφία των πολιτών ανέχτηκε με υπομονή τις αλλαγές που έγιναν αλλά δεν παρασύρθηκε από τους ψεύτες. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σήμερα αποτελούν  την πρώτη γενιά μετά τον εμφύλιο πόλεμο, που καλείται να αναλάβει μόνη της τα βάρη της εγκαθίδρυσης της λαϊκής κυριαρχίας στη χώρα και να μην τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές. Με άλλες λέξεις, οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν καταπρόσωπα την πρόκληση της εγκαθίδρυσης της λαϊκής κυριαρχίας.
Κατανοούμε απόλυτα τις τεράστιες αλλαγές στη ζωή του κάθε πολίτη και τα προβλήματα που δημιουργεί η οικονομική κρίση στα δημόσια αγαθά. Παιδεία, Υγεία, Δημόσιες Μεταφορές αποτελούν τον πυρήνα του λαϊκού ελέγχου και χειραγώγησης, τον οποίο, μέσα στις δραματικές αυτές περιστάσεις, θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δυστυχώς, όμως, για να βγούμε εμείς οι πολιτικοί στο ξέφωτο του μέλλοντος μας, πρέπει να περάσουμε τις οδύνες του παρόντος. Κοινωνική ευαισθησία σήμερα, σημαίνει να πατήσετε γκάζι και όχι φρένο,  έτσι ώστε να βγούμε το συντομότερο από την κρίση και να επιστρέψουμε στην ευημερία. Οι αναστολές, οι δισταγμοί, οι καθυστερήσεις και οι παλινδρομήσεις σας, τελικά στρέφονται εναντίον των πολιτών. Γιατί κρατούν την κοινωνία και την οικονομία καθηλωμένες στο τέλμα της κρίσης, της ύφεσης και της διευρυνόμενης φτώχειας. Εχθροί της κοινωνίας σήμερα είναι η ψευδολογία των πολιτικών,  η χειραγώγηση των πολιτών, η ατιμωρησία των πολιτικών, ο κομματικός συντεχνιασμός, και οι καθυστερήσεις των λαϊκών αντιδράσεων.
Η ελληνική πολιτεία, δηλαδή η κοινωνία, θα βρει και πάλι τον εαυτό της. Θα καταφέρει να ξαναβρεί αυτό που έχασε, δηλαδή την κλασική για την ιστορία της δυνατότητα να αντιδρά δυναμικά με κοινωνικές διαμαρτυρίες και συγκρούσεις, για την προστασία και εξασφάλιση των κλασικών τομέων της κοινωνικής ζωής και του κράτους. Η προσπάθεια, όμως, πρέπει να συνεχιστεί από όλους και με μεγαλύτερη ένταση. Και βέβαια, πέραν από τις αναμφισβήτητες επιτυχίες σε κοινωνικές αλλαγές και στο πολιτικό εξορθολογισμό υπήρξαν λάθη, παραλείψεις και κυρίως καθυστερήσεις. Οι καθυστερήσεις αυτές μας ταλαιπώρησαν και δεν υπάρχει πια καμία πολυτέλεια να τις ανεχτούμε. Ο κομματικός συντεχνιασμός είναι ο αντίπαλος. Όπως αντίπαλοι είναι και όσοι αντιδρούν χλιαρά και για το «θεαθήναι».
Πρέπει να γίνει σαφές σε όλους, πως η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει δίχως Δικαιοσύνη, αναδιαμόρφωση του Συντάγματός της και χωρίς τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η πορεία προς αυτούς τους στόχους ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί. Τις οδύνες της, βέβαια, κανείς δεν θα μπορέσει να αποφύγει. Άρα, όποιος σήμερα συνεχίζει να σπέρνει ανέμους  ή να κάνει πως δεν βλέπει, αύριο θα θερίσει θύελλες και θα σαρωθεί. Η διακοπή της λειτουργίας του κράτους, στις πιο ευαίσθητες πτυχές του, αποτελεί απόπειρα άμεσης ανατροπής των συνθηκών και αναβάθμιση του αγώνα που διεξάγουν οι πολίτες της. Αυτή την ανακατάληψη του κράτους και της αναγέννησης της χώρας, στις σημερινές τραγικές περιστάσεις, πρέπει να την επισπεύσουμε. Το Έθνος και η Πατρίδα αυτή τη στιγμή έχουν ανάγκη από Πολιτική και Κοινωνική Ενεργοποίηση, ταχύτατη υλοποίηση της οργάνωσης και των αντιδράσεων και προστασία της Δημοκρατίας. Ή θα τα κάνουμε όλα μαζί ή μας περιμένει συμφορά.
Ο αγώνας που πρέπει να δώσουμε είναι δύσκολος, πρωτόγνωρος και η διαδρομή θα γίνει σε κακοτράχαλο δρόμο. Οφείλουμε να είμαστε, όμως, όλοι αποφασισμένοι για να σπάσουμε τώρα, χωρίς καμία καθυστέρηση, όλα ή έστω τα περισσότερα μεταπολιτευτικά κακώς κείμενα και, οπωσδήποτε, τις λογικές που φέρνουν την Ελληνική Δημοκρατία να φαίνεται και να είναι αδύναμη. Δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε πίσω, δεν έχουμε δικαίωμα να υποχωρούμε. Και σε ό,τι αφορά τις κρίσιμες επόμενες ημέρες, όλα τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πρέπει να δώσουμε ενωμένοι τις δύσκολες μάχες τόσο στη Βουλή όσο και στην κοινωνία και με την ενότητά μας αυτή να ανατρέψουμε τον πρωθυπουργό, που θα η αρχή για την τελική και οριστική λύση για τη χώρα μας και τους πολίτες της.

Advertisements

Posted on Δευτέρα, 17 Οκτώβριος, 2011, in Εθνικά, Καθημερινά, Κοινωνικά, Οικονομία, Προδοσία, Πολιτική and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: