Αφού νικήσουμε και απελευθερωθούμε… σκοτωνόμαστε μεταξύ μας ύστερα!

Οι Έλληνες ήταν πάντα ένας λαός δυσερμήνευτος, γεμάτος τρελές αντιθέσεις. Μέσα σ’ αυτά, τους βλέπεις όταν ζουν στην ειρήνη να τρώγονται μεταξύ τους αλλά όταν τους απειλεί κάποιος με σκλαβιά, περιέργως, ενώνονται και γίνονται μια γροθιά νικώντας και τους φοβερότερους αντιπάλους.
Στην Αρχαία Ελλάδα Σπαρτιάτες και Αθηναίοι (και όχι μόνο) σκοτώνονταν λυσσαλέα μεταξύ τους. Εμφανίστηκαν οι Πέρσες και οι μέχρι τότε άσπονδοι εχθροί ενώθηκαν, (τουλάχιστον στον κοινό σκοπό, αφού ακόμη διεκδικούσαν πάλι την αρχηγία ανάμεσα στις ενωμένες πόλεις) γελοιοποιώντας τις πολυπληθείς βαρβαρικές ορδές. Κατά τη διάρκεια των “εθνικών” τους πολέμων δεν έλειπαν οι προδοτικές συμπεριφορές από μεμονωμένους Έλληνες ή κάποιες πόλεις, οι οποίοι συγκέντρωναν την γενική ηθική καταδίκη από την πλειοψηφία των Ελλήνων. Παραδόξως για την κοινή λογική, μετά το τέλος των πολέμων με τους Πέρσες, γυρνούσαν πάλι στον μεταξύ τους σκοτωμό.
Αντίστοιχα συνέβαιναν και στην μετέπειτα Ιστορία τους. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρχαν οι προδότες που συνεργάζονταν με τους Τούρκους για τη δική τους καλή ζωή, ληστές κι εγκληματίες που πολέμησαν μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες για την απελευθέρωση της σκλαβωμένης Ρωμηοσύνης και τη φαγωμάρα που άρχισε ακόμη και μετά την πρώτη δόση ελευθερίας με την ανακήρυξη κράτους.
Το 1940 κάτω από Δικτατορία, βροντοφώναξαν ΟΧΙ στους εισβολείς και έτρεξαν όλοι μαζί στο μέτωπο, εκθαμβώνοντας με την παληκαριά και τη γενναιότητα όλον τον κόσμο. Στη διάρκεια της Κατοχής πολεμούσαν στα βουνά ιδεολογικοί πολιτικοί αντίπαλοι κατά των κατοχικών δυνάμεων, ενώ και πάλι έδρασαν οι δωσίλογοι και οι προδότες. Μετά την απελευθέρωση έσπευσαν όλοι αυτοί να σκοτωθούν λυσσαλέα μεταξύ τους αδιαφορώντας για την κοινή τους πατρίδα.
Το ίδιο κλίμα έφτασε μέχρι τη Μεταπολίτευση, όπου μετά την πτώση της Δικτατορίας και την αποκατάσταση της ελευθερίας (όχι της Δημοκρατίας, όπως αποδείχτηκε), οι ιδεολογικοί αντίπαλοι “πολεμούσαν” με μανία ο ένας τον άλλο μέχρι εξοντώσεως, χωρίς να λείπουν πάλι οι προδότες που πηδούσαν από το ένα στρατόπεδο στο άλλο για τα ιδιοτελή τους συμφέροντα.
Σήμερα, σχεδόν όλοι έχουμε πλέον καταλάβει ότι είμαστε πάλι υπό Κατοχή. Φαίνεται ότι πάλι οι Έλληνες ενώνονται για να βγουν από το νέο και ύπουλο ζυγό που μας φορέθηκε με δόλο. Είμαι βέβαιος ότι η Ιστορία θα επαναληφθεί και όταν θα απελευθερωθούμε και πάλι, θα συνεχίσουμε να βγάζουμε ο ένας το μάτι του άλλου, αφού η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται να συνειδητοποιήσουν ΟΛΟΙ οι Έλληνες ότι είμαστε σε πόλεμο υπό Κατοχή και πρέπει να ενωθούμε για τον κοινό σκοπό, την ελευθερία μας. Τότε μόνον θα μπορέσουμε να νικήσουμε ΚΑΙ αυτόν τον πόλεμο. Ας το κάνουμε, λοιπόν, αφήνοντας τις ιδεολογικές μας διαφορές για μετά και αφού νικήσουμε και απελευθερωθούμε… σκοτωνόμαστε μεταξύ μας ύστερα!
Advertisements

Posted on Δευτέρα, 4 Ιουλίου, 2011, in ΔΑΣΚΑΛΟΣ, Εθνικά, Καθημερινά, Κοινωνικά, Πνευματικά, Πολιτική, Ψυχολογία and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: