Καλή Ανάσταση!

Χριστός Ανέστη

Μετά τα Πάθη, ευτυχώς, ακολουθεί πάντοτε η Ανάσταση. Ο Κύριος Ιησούς θα αναστηθεί. Το γνωρίζουμε. Γι’ αυτό και η θλίψη της Εβδομάδας των Παθών, αναμένοντας τη Λαμπρή, δεν είναι απεγνωσμένη. Καλούμαστε κι εμείς να παραδειγματιστούμε, μη βυθιζόμενοι στην απόγνωση και την δολοφόνο κατάθλιψη, όταν βιώνουμε τα προσωπικά μας πάθη από την πνευματική μας πτώση. Και αν η σιγουριά για την Ανάσταση του Χριστού προέρχεται από τη γνώση των ιστορικών και θεολογικών παραδόσεων, η ελπίδα και η σιγουριά για την προσωπική μας ανάσταση, μπορεί να προέλθει από τη βεβαιότητα της άπειρης φιλανθρωπίας του Τριαδικού Θεού. Η πίστη στην προαιώνια συμμετοχή του Θεού στη Δημιουργία και τη συνεχή παρεμβατικότητά του διαχρονικά στη ζωή των ανθρώπων, γεννάει και συντηρεί τη βεβαιότητα της μη εγκατάληψής μας. Από την παλαιότερη καταγραμμένη ιστορία, έως σήμερα είναι αμέτρητες οι ολοφάνερες παρεμβάσεις του με κορύφωση την ανθρωπίνως  ορατή  κάθοδό του στη Γη, με την ενανθρώπιση του ενός των τριών προσώπων του Θεού, του ίδιου του Υιού.

Γνωρίζοντας την ανυπολόγιστη αγάπη του Θεού στο πιο αγαπημένο του κτίσμα, έχουμε την πιο σίγουρη απόδειξη ότι δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψει στις δυσκολίες μας. Η παρεξήγηση που υπάρχει σ’ αυτό, γεννιέται από την άγνοια της φύσης της ελευθερίας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος έχει το χαρακτηριστικό της ελευθερίας επιλογής. Μπορεί να επιλέξει αν θα ακολουθήσει τις θεϊκές εντολές για τον τρόπο ζωής του, ή όχι. Οι θεϊκές εντολές θα μπορούσαν να έχουν «ενσωματωθεί» στη φύση του ανθρώπου, έτσι ώστε να τηρούνται απαρέγκλιτα χωρίς δυνατότητα παραβίασής τους. Δεν θέλησε έτσι, όμως, ο Σοφός Δημιουργός. Έχτισε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» και επειδή ο ίδιος ο Θεός είναι ελεύθερο Ον, όμοια μας έπλασε, «με δυνατότητα και προδιαγραφές θεϊκές και προσδοκία να ομοιωθούμε, να γίνουμε εν δυνάμει και κατά το μέτρο της θέλησης και της προσπάθειάς μας, ομόθεοι. Η θεωρούμενη ως «εγκατάλειψη από το Θεό» είναι στην πραγματικότητα η «εγκατάλειψη» (απομάκρυνση) του Θεού από τον άνθρωπο. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι η «εγκατάλειψή μας» από το Θεό, οφείλεται σε μας τους ίδιους και αλλάξουμε στάση ζωής, μπορούμε να επανέλθουμε στον φυσικό μας δρόμο.

Έτσι, αναλογιζόμενοι τα σημερινά προβλήματα και τις δυσκολίες μας, μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την «ανάστασή» μας, τη διέξοδο από τα αδιέξοδά μας, αν δεν έχουμε απομακρυνθεί από το Θεό, ο οποίος με τη σειρά του θα μεριμνήσει με τον καλύτερο τρόπο για το πλάσμα του. Βέβαια, οι δύσπιστοι και οι ολιγόπιστοι παραπονιούνται γιατί δεν επεμβαίνει «αμέσως» ο Θεός και τους αφήνει να υποφέρουν. Πρέπει να καταλάβουμε πως η σωτήρια λύση που διαλέγει ο Θεός δεν είναι «ποσοτική» (χρονικά άμεση παρέμβαση), αλλά «ποιοτική» (η πιο επωφελής παρέμβαση). Επιπλέον, ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει καλύτερα την ωφελιμότερη λύση στους γρίφους της ζωής, από τον ίδιο το Δημιουργό; Ας τον εμπιστευτούμε λοιπόν κι ας αφήσουμε να δώσει την κατάλληλη τροπή στα πράγματα. Εμείς ας στρέψουμε με θερμή αγάπη την καρδιά μας στον γλυκύτατο Ιησού και ας είμαστε σίγουροι ότι ο δεσμός αυτής της αγάπης, θα αποδώσει καρπούς. Θα μας φωτίσει ο Θεός  να πράξουμε λίγα, ώστε να κάνει Αυτός τα υπόλοιπα.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Advertisements

Posted on Σάββατο, 23 Απρίλιος, 2011, in ΔΑΣΚΑΛΟΣ, Θεολογία, Καθημερινά, Κοινωνικά, Λατρεία, Πνευματικά, Ψυχολογία. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: