Τίποτα ωραίο δεν γίνεται χωρίς αίμα, δάκρυα και ιδρώτα

Επιτρέψτε μου να συμετάσχω κι εγώ στον γενικό προβληματισμό για το πώς θα βγούμε πρακτικά από την «τανάλια» της σημερινής κατάστασης.
Βέβαια, επειδή εγώ έχω μηδενικό παρελθόν στα κοινά-κοινοτικά, θα ξεκινήσω από το μηδέν, αλλά και για άλλον ένα λόγο. Κατά την αντίληψή μου, ζούμε σε μια εποχή αλλαγών, συγκεκριμένα, διάβασης από την έως σήμερα πολιτική κατάσταση σε μια άλλη. Οι πολιτικές ιδεολογίες και όσα επικράτησαν ως αυτονόητα, έχουν αποτύχει να πετύχουν το σκοπό τους, που είναι να εξυπηρετήσουν τους λαούς να ζήσουν όπως επιλέγουν, με κοινές συγκαταβάσεις, κοινές συγκλίσεις, κοινές βασικές αρχές. Πολλές ξεκίνησαν ανθρωποκεντρικές αλλά μετεξελίχτηκαν σε ολιγαρχικές. Άλλες ξεκίνησαν φιλελεύθερες με το πρόσχημα της ανάδειξης και επιβράβευσης των αξίων, αλλά κατέληξαν σε καταπιεστικές απολυταρχικής φύσης σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των αδυνάτων, ή των ηθικών. Για όλα αυτά τα έκτροπα, το αίτιο είναι η έλειψη ηθικής και αλληλεγγύης, ο εγωισμός και η απληστία. Δυστυχώς, τα αίτια αυτά υπάρχουν ακόμα γιατί εκούσια ή ακούσια έχουν τραφεί με αυτά οι μεγάλες μάζες, οι οποίες ξαφνικά, σήμερα ξυπνάνε από τον καναπέ του υπνωτιστή εγκλωβισμένες σε σκλαβιά.
Όσο, λοιπόν και αν πολεμήσουμε το φαινόμενο της σκλαβιάς, αυτή θα ξανάρθει με άλλο ρούχο. Ο μόνος τρόπος να χαράξουμε πραγματικά ένα διαφορετικό μέλλον είναι να επικεντρωθούμε στην εξάλειψη των πραγματικών αιτίων.
Οι ηθικές αξίες έχουν άμεση σχέση με τον πολιτισμό και την παράδοση του κάθε λαού και αναγκαστικά με τις θρησκευτικές του αντιλήψεις. Το τελευταίο επιμελλώς απουσιάζει από τις περισσότερες συμβατικές πολιτικές ιδεολογίες, αν και η ιστορία, που πολλοί επικαλούνται για να στηρίξουν την εγκυρότητα των θέσεών τους, έχει ηχηρά παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν, από την αρχαιότητα έως και σήμερα, με διαφορετικές θρησκείες. Μπορεί να ακούγομαι γραφικός, αλλά υποκρινόμενοι και με βουλωμένα μάτια και αυτιά, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να ζούμε σε ένα ουτοπικό Matrix. Θα αναφέρω μόνο το φαινόμενο της Ρωσίας όπου μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής αθεΐας, ο λαός ρέει στην “παλιά” πλην στέρεα και έμπιστη θρησκεία. Είναι γνωστή η ρήση “αν δεν υπήρχε ο χριστιανισμός (ή θρησκεία, δεν θυμάμαι) θα έπρεπε να τον εφεύρουμε”, και αυτό, όχι για να γίνει το όπιο του λαού και μέσο χειραγώγησής του, αλλά ως τόπος σύγκλισης και έκφρασης της εσωτερικής ανάγκης του ανθρώπου να οριοθετήσει το είναι του, από πού έρχεται και πού πάει. Εδώ δένει και με τον φιλοσοφικό-ιδεολογικό ανθρωπισμό, την κοινή παραδοχή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της λαϊκής κυριαρχίας. Οι άνθρωποι ως κοινωνικά όντα, ζουν σε ομάδες κοινωνιών, που σε ευρεία διάσταση, συγκροτούν έθνη-κράτη με κοινές συνισταμένες πολιτισμού, ιστορίας και γλώσσας, που στα πλαίσια της κοινωνικότητας δεν αρνούνται τις διαφορετικότητες, που γίνονται

αποδεκτές ως μειοψηφίες, ή κατ’ ανάγκη μειονότητες. Στα πλαίσια αυτής της θεωρίας, πρέπει να χρωματίσουμε (να μην αποβάλλουμε τουλάχιστον) με την αποδοχή της κυρίαρχης θρησκείας ως κοινό σημείο σύγκλισης, ενότητας και σύνταξης, την μελλοντική μας πολιτική μετάλλαξη, απεκδυόμενοι τις ατομικές μας δογματικές αντιλήψεις, για χάρη και για το καλό της πλειοψηφίας των πολιτών που φιλοδοξούμε να εμπνεύσουμε και να εκπροσωπήσουμε. Υπάρχει ευρύ πεδίο ζύμωσης ως προς το τελικό μόρφωμα, που μπορεί να συζητηθεί στη συνέχεια.
Ο εγωισμός και η απληστία των ηγετικών ή πρωτοπόρων ή εκπροσώπων ενός κινήματος, αν και θα μπορούσε να ενταχθεί στο προηγούμενο θέμα (της ηθικής), πρέπει να ελεγθεί με οργανωτικά μέτρα. Η φύση του ανθρώπου είναι αδύναμη και νικιέται εύκολα ή δύσκολα από “τη δόξα και το χρήμα”. Συνεπώς, για να προστατευτεί και ο ίδιος ο εκπρόσωπος (ή φέρων εξουσία) η οργανωτική-διοικητική δομή του κινήματος πρέπει να βασίζεται στην άμεση δημοκρατία. Επειδή, όπως προείπα, ξεκινάμε από το μηδέν, θεωρώ ότι η εφαρμογή της “δικής μας” άμεσης δημοκρατίας θα πρέπει να γίνει, όχι μόνο βάση των γνωστών και εφαρμοσμένων αλλού παρόμοιων συστημάτων, αλλά και λαβαίνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες του δικού μας λαού και τόπου, αναπτύσσοντας παράλληλα πρωτότυπες προτάσεις παραγμένες από εμάς, με την αυτοπεποίθηση που μας αξίζει να έχει ο καθένας για την προσωπικότητά του. Θέλω να προσθέσω στις γνωστές εφαρμοσμένες μορφές διοίκησης το Συνοδικό σύστημα που εφαρμόζει για αιώνες η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία στην παλαιά του μορφή, που αποτελείται από τοπικούς “άρχοντες” που εκλέγονται από το τοπικό σώμα και συγκροτούν την κεντρική διοίκηση. Αυτή με τη σειρά της εκλέγει “εκπρόσωπο” του οποίου η εξουσία  είναι περιορισμένη, αφού όπως χαρακτηρίζεται είναι “πρώτος μεταξύ ίσων” και ακολουθεί τις αποφάσεις που παίρνει η ολομέλεια των “τοπικών αρχόντων”. Κάθε “τοπικός άρχων” έχει αυτονομία στον τρόπο διοίκησης της περιοχής του, υπακούοντας μόνο στους καθολικά αποδεκτούς “κανόνες” και στην ολομέλεια των “αρχόντων”.

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν αρκετά από αυτό το σύστημα. Σημαντικό, επίσης σύστημα είναι το Ελβετικό, που μια αξιοθαύμαστη ιδιότητά του είναι η συνεχής αναβάθμιση του Συντάγματος με νέες εμπειρίες που αποκτιούνται. Επίσης, κάποτε (δεν θυμάμαι αν ισχύει ακόμη) οι βουλευτές είχαν το “επάγγελμά τους” ως μη αποκλειστικό, δηλαδή ασκούσαν και άλλο επάγγελμα, έχοντας μικρές απολαβές από την ενασχόληση με τα κοινά. Πάντως βασικό χαρακτηριστικό είναι η ανακλητότητα των αντιπροσώπων ανά πάσα στιγμή, όπως και η δυνατότητα των πολιτών να αναιρέσουν κεντρική απόφαση με δημοψήφισμα, έχοντας αναγάγει την λήψη σημαντικών αποφάσεων για το κράτος σε αντικείμενο δημοψηφίσματος.
Παράγοντες που δυσκολεύουν την εφαρμογή ουσιαστικής Άμεσης Δημοκρατίας είναι: 

  • η ενσωματωμένη πεποίθηση του πολίτη ότι δεν έχει δύναμη, πράγμα που αντίκειται με το Σύνταγμα που διατρανώνει τη λαϊκή κυριαρχία και εξουσία και τον απωθεί από τη συμμετοχή στα κοινά. Χρειάζεται εκπαίδευση-γνώση.
  • η έλλειψη εμπιστοσύνης στους “νέους σωτήρες”, που προέρχεται από τις πολλές προδοσίες που έχει υποστεί. Χρειάζεται αποδείξεις με παραδείγματα αλτρουϊσμού.
  • η έλλειψη συνείδησης της ύπαρξης ισονομίας και ισότητας, που προάγει τον ατομισμό και τρέφει την παραβατικότητα. Χρειάζεται εξύψωση ηθικού και προαγωγή της αλληλεγγύης.
  • η ορατή έλλειψη συγκεκριμένης τεκμηριωμένης και πλήρους πρότασης για την μελοντική οργανωτική-διοικητική κατάσταση, αφού όλοι το θεωρούν δευτερεύον ή μη αναγκαίο. Χρειάζεται σε άμεση προτεραιότητα να γίνει εντατική εργασία, μελέτη, συζήτηση και συγκρότηση μιας τέτοιας πρότασης που να αποσαφηνίζει την διαφανή φύση της και να πείθει για την τελική απόρρεια της εξουσίας από τον πολίτη

Επειδή η σύμπτωση απόψεων είναι γνωστό ανέκδοτο για τους Έλληνες, προτείνω:

  • Η αρχή να γίνει από την μέγιστη ομάδα συμφωνούντων, όσο ελάχιστοι αριθμητικά κι αν είναι. Θα πρέπει να επιδιωχθεί η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή “νεόκοπων” στα κοινά, για να διασφαλιστεί η “ένεση” από το σημερινό κοινό αισθητήριο.
  • Να δοθεί άμεση προτεραιότητα στην οργάνωση για να τεθούν οι βάσεις.
  • Δεύτερη προτεραιότητα πρέπει να είναι ο ορισμός των τελικών στόχων, όσο μεγάλοι και δύσκολοι και αν φαίνονται. Αυτοί πρέπει να απαντούν στο ερώτημα: “Ποιο είναι αυτό που, αν γινόταν, θα έμπαινες πάλι στο σπίτι σου και θα σταματούσες την πολιτική ανυπακοή;”.
  • Κατά την μελέτη των επιμέρους πολιτικών θέσεων και για ειδικά-τεχνικά θέματα να ζητηθεί η συμβολή Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων ως θέματα εργασιών ή συλογικών και εθνικών συνεργασιών μεταξύ τους, ώστε να δοθεί βήμα συμβολής και συμμετοχής στο σχεδιασμό του μέλλοντος στους ίδιους τους νέους για τους οποίους χτίζεται.
  • Μόλις συναχτούν αρκετά σημαντικά κείμενα θέσεων και υλοποιηθεί η έναρξη εργασιών των εκπαιδευτικών κοινοτήτων (ή ό,τι αντίστοιχο, τελικά αποφασιστεί) να παρουσιαστούν στα κινήματα και στη συνέχεια στο ευρύ κοινό με τα πρόσφορα μέσα. Φυσικά, το Ίντερνετ παραμένει βασικό, αλλά η καλή ολοκληρωμένη πρόταση ή σχέδιο έχει τη δύναμη να “εκβιάσει” και απαιτήσει παρουσία ακόμη και σε ραδιόφωνα και κανάλια.
  • Από κει και πέρα θα μιλήσει ο… λαός, που αν εκπροσωπείται και τον εκφράζουν τα παραχθέντα, θα τα αγκαλιάσει και θα δείξει αυτός το δρόμο.

Παράλληλα, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εννοηθεί ότι η μέχρι στιγμής “πολιτική ανυπακοή” πρέπει να υποτονήσει. Το έργο είναι δύσκολο, αλλά… “Τίποτα ωραίο δεν γίνεται χωρίς αίμα, δάκρυα και ιδρώτα”

Ο ελάχιστος
Πέτρος Σαμαράς
Νεόκοπος Ενεργός Πολίτης

Advertisements

Posted on Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου, 2011, in ΔΑΣΚΑΛΟΣ, Εθνικά, Καθημερινά, Κοινωνικά, Νέοι, Νομοθεσία, ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ, Πνευματικά, Πολιτική, Ψυχολογία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: