Αρχεία Ιστολογίου
Όταν θέλεις και αγαπάς, μπορείς να κάνεις άθλους
Από το www.coachbasketball.gr μέσω του Ξυπνήστε ρε.
Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό? Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και Ironman (ειδικός αγώνας) πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!! Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σʼ ένα Ιronman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!
Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ
Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 69 ετών. 47 χρόνια πριν η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Το ονόμασαν Rick. Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου. Δυστυχώς σταμάτησε η αιμάτωση του εγκεφάλου για τα πρώτα ζωτικά λεπτά. Ο Rick επέζησε από την κρίσιμη επιπλοκή αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του υπήρχε πρόβλημα. Δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Ήταν τετραπληγικός. Τα λίγα λεπτά Read the rest of this entry
Κάποιος; Ποιος “Κάποιος”;
Αφιερωμένο ιδιαιτέρως σε κάποιους καναπεδάτους του AntiNews που με “φόρτωσαν” αρκετά για να το γράψω, αλλά όχι μόνον.
Εδώ (στην Ελλαδίτσα μας) ο κόσμος καίγεται και ο κάθε ανήσυχος πολίτης προσπαθεί να δει τι θα κάνει. Βλέπουνε την κυβέρνηση να οδηγεί τους φτωχούς πολίτες της σε οικονομικό αδιέξοδο και να κλείνει κάθε πιθανό κανάλι αντίδρασης ή αναπνοής και που αντικειμενικά κλείνει κάθε μέρα τη στρόφιγγα. (Όσοι έχουν δει το “Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα” θα θυμούνται το ιδιότυπο μαρτύριο στον τραυλό, όπου ο μάγκας κακός του βουλώνει το στόμα, μετά χώνει μια τηγανιτή πατάτα στο ένα ρουθούνι και τέλος άλλη μία στο άλλο. Εκεί είμαστε!)
Όσοι έχουν παραλάβει, είτε από τους γονείς τους, είτε από την όποια παιδεία, το μικρόβιο της αγάπης για την Ελλάδα βρίσκονται σε δίλημμα το οποίο έχει οδηγήσει κάποιους σε απόγνωση. Να δράσω και να βγω στους δρόμους φτάνοντας να αμφισβητώ τη νομιμότητα της κυβέρνησης με τη βία;
Αυτό έχει συζητηθεί αρκετά και θεωρείται από πολλούς ύποπτο ότι εκεί θέλουν να μας οδηγήσουν, στην έκρηξη, στην άναρχη επανάσταση ώστε με τη βοήθεια των ελεγχόμενων ΜΜΕ να καταλύσουν όλες τις ελευθερίες και να απονομιμοποιήσουν κάθε είδους λαϊκή αντίδραση. Άσε που μπορεί να μας κουβαλήσουν και ξένους ή να γίνει αφορμή για πολεμική σύρραξη.
Από την άλλη υπάρχει ο νόμιμος δρόμος αντίδρασης, δηλαδή να με το τρέχον πολιτικό σύστημα. Πολλές νηφάλιες φωνές λένε περίπου το εξής:
Πρέπει κάποιος πολιτικός, παλιός ή νέος να βγει και να κάνει κάτι και εγώ θα τον υποστηρίξω.
Ναι, αλλά ποιος; Ο Μιμίκος ο γιατρός; Και τι ακριβώς θα πρέπει να κάνει; Τα σημερινά κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν ό,τι θεσμικά μπορούν. Διαμαρτύρονται, δεν ψηφίζουν νόμους και κάνουν και προτάσεις στην κυβέρνηση. Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος υπακούν στον αρχηγό τους, δηλώνοντας την ηθική τους υπόσταση: είτε ότι συμφωνούν με τα αντισυνταγματικά και εγκληματικά νομοσχέδια, είτε ότι υποτάσσονται για το προσωπικό τους συμφέρον, αδιαφορώντας για την χώρα και τους υπόλοιπους πολίτες. Τζίφος, τελικά, αφού η κυβέρνηση διατηρεί ακόμη την πλειοψηφία.
Έρχεται, λοιπόν, ένας γιατρός (ο Δημήτρης Αντωνίου) και κάνει αυτό που θα έπρεπε να έχουν πρώτα κάνει τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δηλώνουν ότι διαφωνούν. Τι κάνουν οι “καλοί” βουλευτές; Τίποτα! Όσοι τον επικροτούν του λένε: “Αφού κανείς δεν συγκινείται, χαΐρι δεν βλέπεις. Πρέπει να κάνεις κόμμα, να σε ψηφίσουμε, για να αλλάξει το πολιτικό σύστημα με ειρηνικό τρόπο”. Το έκανε κι αυτό. Πάλι σιωπή.
Είναι φυσικό τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και τα κόμματα της βουλής να σιωπούν για να μην τους πάρεις το φαΐ. Εκεί που έχω παράπονο είναι από κάποια “επαναστατικά” μπλογκ που κάνουν (τελικά) κουβεντούλα του καφενείου: έχουν για όλους κάτι απαξιωτικό να πουν, εκτός από… το αγαπημένο τους “παιδί”. Σιωπούν.
Έρχεται ο Δικηγορικός Σύλλογος μαζί με ένα σωρό άλλους φορείς και κάνει μήνυση.
Σχόλια; Μηδέν.
Συνέχεια στο θέμα; Καμία.
Το καταπίνουμε, είναι όλα χαμένα και άχρηστα.
Βγάζει πύρινους λόγους και Θούριους ο Πάνος (ο Καμμένος); Καμένος.
Κάνει πράξεις αντί για διαλέξεις ο Γκλέτσος; Μας χαλάει το παρελθόν του στο σταρ σύστεμ και το Γκλιτς-μαν παρουσιαστικό του.
Τελικά, μάλλον η μόνη ελπίδα μας είναι ο Σαμαράς. Κανείς άλλος! Και αν υπάρξει κάποιος επίδοξος “σωτήρας, λυτρωτής” θα τον “σταυρώσουμε”!
Λυπάμαι γιατί νόμιζα πως υπήρχε μια ιδέα από αγνό πατριωτισμό στην παρέα και όχι απλά σχολιασμός του Καναπέ. Αν είσαστε σχολιαστές του καναπέ, έχω κάνει από καιρό μια πρόταση. Αλλά αμφιβάλλω ότι θα καταδεχτείτε να την διαβάσετε καν!
Με όλο το σεβασμό, …περαστικά και σύντομα!
Η επανάσταση θα έρθει από τις τράπεζες
Σάλο έχει προκαλέσει στη Γαλλία η πρόταση του πρώην ποδοσφαιριστή Ερικ Καντονά, ο οποίος καλεί τον κόσμο να αδειάσει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς. «Αν 20 εκατομμύρια άνθρωποι αποσύρουν τις καταθέσεις τους το σύστημα θα καταρρεύσει (…). Η επανάσταση θα γίνει μέσω των τραπεζών», αναφέρει ένα βίντεο που ανέβηκε στο διαδίκτυο. «Αντί να βγεις στους δρόμους και να διανύσεις χιλιόμετρα (για να διαμαρτυρηθείς), πήγαινε στην τράπεζά σου και απόσυρε τις καταθέσεις σου», προτείνει ο Καντονά και εξηγεί: «…Το σύστημα είναι δομημένο πάνω στη δύναμη των τραπεζών. Οπότε μπορεί να καταστραφεί μέσω των τραπεζών». Το βίντεο με ημερομηνία 6 Οκτωβρίου τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εφημερίδα Presse Ocean, έχει υπότιτλους σε πολλές γλώσσες και μέχρι στιγμής το έχουν δει δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι. Σε μία σελίδα δικτύου κοινωνική δικτύωσης περίπου 12.000 άνθρωποι δηλώνουν ότι επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτή την κίνηση υπό τον τίτλο: “Επανάσταση! Στις 7 Δεκεμβρίου θα αποσύρουμε τις καταθέσεις μας από τις τράπεζες”
Το 19,23% κυβερνάει (Ανάλυση) και η Αποχή χτενίζεται
Ωραία! Οι εκλογές (πρώτη Κυριακή) τελείωσαν και όλα τα κόμματα νίκησαν!
Όπως κάποιος σχολίασε στο διαδίκτυο, οι δηλώσεις των κομμάτων μου θυμίζουν φοιτητικές εκλογές.
Μέχρι και οι “αντικειμενικότεροι” λένε πως μόνο το ΚΚΕ αύξησε τους ψηφοφόρους του. Χμμμ… Για να δούμε!
Στην δική μου (ψυχ-)ανάλυση επέλεξα να μελετήσω μόνο τα αποτελέσματα των Περιφερειακών εκλογών, γιατί:
1. Πλησιάζουν περισσότερο στον εθνικό-κομματικό χαρακτήρα, αφού επειδή οι περιφέρειες είναι μεγάλες, οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να έχουν ίδια άποψη για τους υποψηφίους, οπότε ψηφίζουν συνήθως κομματικά
2. Είναι πιο ξεκάθαρη η κομματική ταυτότητα των συνδυασμών και, τέλος πάντων, μπορούν να μελετηθούν πιο εύκολα.
Επέλεξα επίσης, να μελετήσω τα 3 μεγαλύτερα κόμματα, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ γιατί:
1. Τα μικρότερα έχουν πολύ μικρά ποσοστά αλλά και διαφοροποιήσεις από προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, οπότε για την οπτική ευκολία τα έβαλα στο μεγάλο κουβά “Λοιπά κόμματα”
2. Το ΚΚΕ έχει το ενδιαφέρον ότι θεωρείται να είχε αυξητική τάση
Εισήγαγα επιπλέον, τη συνθήκη ότι η Αποχή είναι κόμμα γιατί:
1. Για να βοηθηθώ να ερμηνεύσω το φαινόμενο
2. Στην τρέχουσα εκλογική διαδικασία η Αποχή έπαιξε μεγάλο ρόλο ως τρόπος αποστολής μηνύματος από ένα τεράστιο τμήμα πολιτών, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους, εκτός δηλαδή από αυτούς που για οικονομικούς ή άλλους αντικειμενικούς λόγους δεν προσήλθαν, μη έχοντας κάποιο κόμμα να τους εκφράζει “δημιούργησαν” το κόμμα της Αποχής.
Έτσι τα ονομαστικά ποσοστά των κομμάτων, όπως παρουσιάζονται με κοινή παραδοχή από όλα τα ΜΜΕ αλλά και την πλειοψηφία του διαδικτύου (δεν έχω εντοπίσει ακόμα κάτι αντίστοιχο), που θεωρούν ως εκλογικό σώμα αυτούς που έχουν ψηφίσει, αδιαφορώντας και ουσιαστικά διαγράφοντας την πολιτική τοποθέτηση όσων απαξίωσαν την αξία της ψήφου (έστω και τεχνητής επιλογής μικρών κομμάτων, ασχέτως πολιτικής συμφωνίας), είναι μεγαλύτερα από ότι θα ήταν αν η Αποχή ήταν κόμμα. Ας είναι καλά η “επιδότηση” της σημερινής ΔΗΜΟ-ΚΡΑΤΙΑΣ και ο τεχνητά υποβληθείς φόβος της ακυβερνησίας-μη αυτοδυναμίας. Δηλαδή, επειδή τα σημερινά κόμματα δεν μπορούν να βρουν συγκλίσεις κοινής πολιτικής, ρισκάρουμε να κυβερνούμαστε από μια κατάπτυστη αριθμητικά μειοψηφία του 19,23%, ελπίζοντας να μην εισχωρήσει σ’ αυτήν κάποιος “ξένος δάκτυλος” με αντεθνικές διαθέσεις. Συλλογιζόμενοι και τον αρχηγοκεντρικό χαρακτήρα των περισσοτέρων κομμάτων με δικτατορικές ομοιότητες, αρκεί ένας αρχηγός κόμματος να είναι “εγκάθετος” για να καταντήσει η χώρα υποτελής ξένων δυνάμεων-συμφερόντων. Αυτή είναι η Δημοκρατία του 21ου αιώνα!
Έχουμε λοιπόν και λέμε: Read the rest of this entry
Σήκω πάνω και κάνε το χρέος προς τα παιδιά σου
Την ιδέα την κατέθεσα.
Κι εγώ καναπεδάτος είμαι, για να μην νομίσεις ότι σε “ δουλεύω”, δηλαδή.
Απλά, κουράστηκα να μου καταστρέφουν τη χώρα, στην οποία γεννήθηκα, κληρονομώντας, ο τυχερός, μια μακριά ιστορία με αγώνες και θυσίες πολλών χιλιάδων ανθρώπων που μάτωσαν, πολέμησαν, σκοτώθηκαν για να είμαι σήμερα αυτό που είμαι, ένας άνετος, ελεύθερος άνθρωπος.
Αισθάνομαι ότι χρωστάω σ’ αυτούς να κάνω κάτι κι εγώ για να τους τιμήσω.
Και, ίσως ακόμα περισσότερο, χρωστάω στα παιδιά μου και σ’ όλα τα άλλα παιδιά του τόπου μου και του γένους μου, να αποδείξω “ τα λόγια τα μεγάλα” που τους έχω πει εγώ και οι δασκάλοι τους για το έθνος και την αξία της ελευθερίας. Είναι λοιπόν κούφια όλα αυτά; Δεν μπορώ να το αποδεχτώ!
Η νέα υποδούλωση δεν θα γίνει με πόλεμο, μην περιμένεις. Read the rest of this entry
Like this:
Το Κίνημα του Καναπέ
Κατά το το “Κόμμα του Τσαγιού” (Tea Party) σε ελεύθερη μετάφραση, είναι ζητούμενο να υπάρξει το Κίνημα του Καναπέ.
Η σημαντικότερη κοινωνική ασθένεια της ελλαδικής κοινωνίας είναι η προσκόλληση στον καναπέ, με την έννοια της άρνησης του πολίτη να δράσει. Να δράσει για οτιδήποτε, εκτός από το δικαίωμά του να κάθεται.
Κουλουριάζεται στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση και τα “ρίχνει” σε όλους, βρίζει, αναθεματίζει, φωνάζει και… ενδιάμεσα, ρουφάει μια τζούρα καφεδάκι, φωνάζει το γείτονα για ένα ταβλάκι. Όλα στραβά τα κάνουν οι Άλλοι, πολιτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι, επιχειρηματίες, απεργοί, ποδοσφαιριστές, δικαστές, αστυνομικοί. Όλοι οι άλλοι, κι αυτός κάθεται και υποκύπτει στην αναμφισβήτητη παντοδυναμία τους. Αυτός είναι απολύτως και σε κάθε περίπτωση ανίκανος να αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο.
Μέχρι που την πάτησεεεε! Τον πήραν χαμπάρι, μια μυστήρια ομάδα εχθρών του έθνους και της χώρας και εκμεταλλεύτηκαν αυτήν την πάθηση για να τον υποδουλώσουν αυτόν και όλη τη χώρα. Ενώ πριν λίγο καιρό, κάθε υπόνοια υπουργού για μείωση των αποδοχών και αύξηση της εργατικότητας και παραγωγικότητας έφερνε αντιδράσεις, ικανές να ματαιώσουν τα σχέδιά του, τώρα του μειώνουν μισθό, τον αναγκάζουν να δουλέψει παραπάνω, μειώνοντας το εργαζόμενο προσωπικό και θα έχει και καλή συμπεριφορά στους συμπολίτες του, αφού αισθάνεται ότι όλοι περνούν άσχημα, όπως αυτός. Και, ώ του θαύματος, δεν αντιδρά, δεν διαμαρτύρεται, μοιρολατρεί… Ίσως γιατί δεν έχει συνηθίσει να βγαίνει έξω από την πόρτα της οικίας του για να διαμαρτυρηθεί, ίσως γιατί του μοιάζουν όλα αυτά σαν ψέματα και περιμένει να ξημερώσει για να… ξυπνήσει, ίσως γιατί περιμένει να τον σώσει κάποιος άλλος. Read the rest of this entry
